No Requests MF

Τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου σαν DJ είχα πάρει μιά σοφή απόφαση. ΔΕΝ ΕΒΑΖΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ  (εκτός από τις περιπτώσεις που ήταν προφανές ότι θα ακολουθούσε σεξ  βέβαια,  τα ελατήρια μου πάντα ταπεινά). Η απόφαση μου με έκανε αντιπαθητικό, αλλά τουλάχιστον είχα το κεφάλι μου ήσυχο.

Τώρα που γέρασα, μαλάκωσα (ή βαρέθηκα) και άρχισα να βάζω κομμάτια που μου ζητούν, εκτός από Doors, Ελληνικά και Heavy Metal.

Τελικά μαλακία μου. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί να ΜΕ κάνουν τα νεύρα τσατάλια τόσο πολύ που να μην μπορώ να δουλέψω.

Εχθές παρόλο που έπαιζα σε ένα μισοάδειο μαγαζί, κατάφεραν με τις παραγγελιές  να με διαλύσουν, λες και όλοι οι  bad boozers είχαν δώσει  ραντεβού γύρω μου.

Δεν φτάνει που μου ζητούσαν συνέχεια κομμάτια, τα ζητούσαν και με τον χειρότερο τρόπο, όχι από άποψη ευγένειας μόνο αλλά και από την άποψη ότι  μου ζητούσαν ας πούμε τραγούδι από το γκρούπ που ήδη έπαιζα ή  να μου ζητάν Beast of Bourbon την ώρα που (λόγω κόσμου) εγώ παίζω Duffy.

Αποκορύφωμα στις 3:15  παίζω το  knocking on heaven’s door του Bob Dylan (τραγούδι του 1973 παρακαλώ) και έρχεται τύπος, μικρότερος μου, και μου λέει “Τιποτα Παλιό Θα Ακούσουμε Ρε Μεγάλε;”

Πόσο παλιό του λέω ρε μεγάλε; Σοφία Βέμπο;

Χρειάστηκαν 3 μπαρ και δέκα ποτά για να ηρεμήσω μέχρι τις 6 το πρωί γμτ κέρατο μου και έχει συνέχεια σήμερα.  

Αποφάσισα λοιπόν να βάζω μουσική φορώντας αυτήν (ή παρόμοια μπλούζα) από εδώ και πέρα.

ID. Με το χεράκι μου…

…βγάζω το ματάκι μου.

Πολύ καλά λοιπόν, στην αρχή η Νατάσα και μετά η X-ray με προσκάλεσαν να γράψω το κατιτίς μου και να το σκανάρω και να το ποστάρω και να το στείλω ΕΔΩ.

Αρχικά δεν ΜΕ άρεσε  το concept (που λέμε και στο εξωτικό Ντεπώ) , το ποστ όμως της X-ray ΜΕ έδωσε μιάν ιδέα.

Πάρτε λοιπόν το (αριστερό μου) χέρι, το οποίο το έχω καθαρά για διακοσμητικούς λόγους, μιάς και όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να γράψει έστω και μία λέξη, αλλά δεν είναι ικανό να κάνει τπτ άλλο εκτός από το να βαστά το τσιγάρο μου. (στην πραγματικότητα είναι πιό ωραίο αλλά ο φακός παχαίνει you know)

Ας βάλω λοιπόν και εγώ στο τριπάκι τους Κώστα,  tougo, εξόριστο, aerosol, Krotkaya

τον Chumba και άλλες δημοκρατικές  (και μη) δυνάμεις.

Άντε και καλό βόλι.

Χύμα στο Κύμα και πάλι

1) Τι ξενέρωμα είναι αυτό με τα Avatar που άν δεν έχεις ή αν μπείς από υπολογιστή που δεν έχεις κάνει Log in σου βγάζει αυτά τα μοτίβα (που είναι και συνήθως ροζ και μου κάνουν και λίγο “φούστα μπλούζα”)

2) “Στον Καταραμένο Τόπο, Μάη Μήνα Βρέχει” έλεγε η γιαγιά μου. Από εχθές μας έχει σαπίσει στην βροχή λέμε και όχι μόνο αυτό αλλά κάνει και κρύο (ΜΕ αρέσει εμένα, αλλά όσο να πείς είναι κάπως…)

3) Που σκατά έχουν πάει όλοι; Τα Μπαρ αυτές τις μέρες είναι νέκρα, στο ΝΕΤ δεν υπάρχει κανένας (μόνος μου τα γράφω, σχεδόν μόνος τα διαβάζω), μέχρι και στα γήπεδα, με αυτά τα ηλίθια play offs δεν πατάει ψυχή. Το έριξαν όλοι στην δουλειά ή βλέπουν επιτέλους κάποιο από τα 18.514 DVD που έχουν μαζέψει;

4) Να γράψω στο βιογραφικό μου ότι έκοψα για τρείς μέρες το τσιγάρο (και το ξανάρχισα με τα μούτρα για να μην σκοτώσω κανέναν από τα νεύρα μου) ή να μείνει κρυφό μεταξύ μας;

2X4

Σαν σήμερα 4 χρόνια ακριβώς πριν, στις 16:30 ο Ίνδικτος με το γνωστό του ύφος “Δεν-Μασάω-Τίποτα-Και-Στα-Πιό-Δύσκολα-Ακόμα” ανοίγει το ασανσέρ του πέμπτου ορόφου γνωστής κλινικής της Θεσσαλονίκης, πηγαίνει με αυτοπεποίθηση στο γκισέ της προϊσταμένης και δηλώνει:

“Γεία σας, πριν λίγο μας σπάσαν τα Μωρά“

“Τα Νερά εννοείτε μάλλον Κύριε”

“Νερά-Μωρά δεν ξέρω Κυρία μου, εμείς γεννάμε!!!”

Μία ώρα και αρκετά Lexotanil μετά, ο Ίνδικτος με ένα εντελώς στεγνό ύφος, δίχως καθόλου αυτοπεποίθηση περιμένει το ασανσέρ σε ένα άλλο νοσοκομείο. Δίπλα του ένας παιδίατρος και ένας τραυματιοφορέας ο οποίος κουβαλάει τα δίδυμα του Ίνδικτου τα οποία αγκαλιασμένα κοιμούνται μέσα στην θερμοκοιτίδα - βαλίτσα. Όλο αυτό συμβαίνει γιατί τα μωρά είναι αρκετά πρόωρα και πρέπει να μείνουν κάποιες μέρες (11και 14 τελικά) στην θερμοκοιτίδα.

Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται ένας εξηντάρης τύπου “μάγκας και καραμπουζουκλής”, ρίχνει μιά ματιά στα μωρά, κοιτάει τον Ίνδικτο και τον ρωτάει:

“Σιαμαία ε;”

Ο τύπος ρίσκαρε με την ζωή του. Πρίν ο Ίνδικτος τον αρχίσει στις ανάποδες, βγάζοντας έτσι και όλη του την ένταση, τον αρπάζει ο παιδίατρος από το πέτο και το βγάζει έξω από το νοσοκομείο.

Όλα αυτά μου φαίνονται πολύ μακρινά τώρα, πολύ πιό μακρινά από τα 4 χρόνια που κλείνουν σήμερα. Σαν να τα έζησε κάποιος άλλος (ο Ίνδικτος) και όχι εγώ.

(Ίσως να φταίει ότι έχουμε να κοιμηθούμε/βγούμε/φάμε/διαβάσουμε/δούμε ταινία/πάμε διακοπές από τότε, αλλά δεν το λέμε γιατί περιμένουν και άλλοι δίδυμα)

Χρόνια σας πολλά κοράκλες, σας αγαπώ τρελά.

Βλέπω ΝΕΤ και είμαι καλά…

Το ότι η κρατική (και από την τσέπη μας πληρωμένη) τηλεόραση και η ΝΕΤ ειδικά, ζεί σε ένα άλλο, δικό της παράλληλο σύμπαν, όπου τα πάντα είναι τέλεια και το κράτος (ποιό είπατε;  ) λειτουργεί σαν μιά καλοκουρντισμένη μηχανή είναι γνωστόν.

Τα αίτια είναι πολλά και χιλιοειπωμένα, αγνός κρατικός  παρεμβατισμός,  αγνός ενθουσιασμός για τις κυβερνητικές  επιλογές (= γλύψιμο), αγνή δημοσιουπαλληλική νοοτροπία (= στα @ρχιδι@ τους), αγνή βλακεία και αγνή ανικανότητα.

Μερικές φορές ΄όμως ξεπερνάν και τον εαυτό τους σε τέτοιο βαθμό που αρχίζεις να αναρωτιέσαι για το τί πίνουν εκεί μέσα (ότι και να είναι, είναι ληγμένα σίγουρα)  ή αν έχεις πιεί εσύ.

Σήμερα άς πούμε σε ΟΛΑ τα κανάλια και σε ΟΛΕΣ τις εκπομπές, ακόμα και στις πρωινές της ΝΕΤ οι ΠΑΝΤΕΣ κατηγορούσαν την κρατική μηχανή για τον τραγικό θάνατο του βρέφους στην Κέρκυρα και οι πάντες ανέφεραν ότι έγινε αρχικά ΛΑΘΟΣ εκτίμηση της κατάστασης του βρέφους.

Οι ΠΑΝΤΕΣ εκτός από το μεσημεριανό δελτίο της ΝΕΤ, όπου ΟΛΑ έγιναν όπως έπρεπε, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει ευθύνη  εκτός ίσως από το έρμο  το μωρό που γεννήθηκε σε αυτό το μπουρδελοκράτος.

Και επειδή δεν τους φτάνει που είναι απλοί προπαγανδιστές  της κάθε εξουσίας είναι και άσχετοι  και άχρηστοι,  ακούστε ατάκα  ειπωμένη σε βίντεο από δημοσιογράφο (το οποίο βίντεο κάποιος το έγραψε κάποιος το είδε κάποιος το μοντάρισε και κανένας δεν άκουσε το καταπληκτικό σπικαζ)

“Το βρέφος έπρεπε να πάει σε ειδική μονάδα εντατικής θεραπείας, σαν αυτές που βρίσκονται σε πόλεις με πάνω από δυόμισι  εκατομμύρια κατοίκους (2.500.000!!!) όπως τα Ιωάννινα και η Πάτρα!!!”

(θα μας τρελάνουν ρε πούστη μου)

Όξω ρέεεεε!

Thanx, but No Thanx

Η φίλη μου η Νατάσα με κάλεσε σε ένα παιγνίδι όπου πρέπει να γράψεις κάτι με το χεράκι σου, να το σκανάρεις και να το ποστάρεις.
Λοιπόν, έχω να δηλώσω ότι ο γραφικός μου χαρακτήρας είναι ντροπή γιά την ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Η μεγάλη ιστορία της εξέλιξης από τον Homo erectus ακόμα, μέχρι την κοινωνία του διαδικτύου διακόπτεται όταν κάποιος διαβάσει ένα χειρόγραφο μου. Όχι τόσο για τις μπούρδες που γράφω αλλά λόγω των άθλιων γραμμάτων που κάνω, τόσο άθλια που κάνουν τα γράμματα στις ιατρικές συνταγές να φαίνονται σαν έργα καλλιγραφίας.
Πρώτα από όλα σπάνια μπορώ να καταλάβω τι γράφω έτσι και περάσουν λίγα λεπτά απο την στιγμή που το έγραψα. Έχω την εντύπωση ότι ούτε φαρμακοποιός δεν τα καταφέρνει. Δεν είναι μόνο που χρησιμοποιώ Ελληνικούς και Λατινικούς χαρακτήρες ταυτόχρονα, το ότι ξεχνάω ολόκληρες λέξεις, ότι η ορθογραφία μου βγάζει tilt τους ορθογράφους του Word και του Mozilla (συνήθως δεν μπορούν ούτε κατά προσέγγιση να καταλάβουν ποιά λέξη εννοώ) είναι ότι τα γράμματα μου είναι απειροελάχιστα. Σου χωράω άνετα σε μιά Α4 10 τυπωμένες σελίδες. Γράφω στα περιθώρια, έξω από τις γραμμές, πάνω σε άλλες λέξεις που, άγνωστο πως, εμφανίζονται εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα κλπ. Χάλια λέμε. Κάποιοι φίλοι μου πιστεύουν ότι τα πληκτρολόγια ανακαλύφτηκαν για να μην υποφέρουν όσοι προσπαθούν να διαβάσουν κάτι δικό μου.
Από την γραφή μου εύκολα βγάζει κανείς συμπεράσματα και για την ψυχοσύνθεση μου.
Είμαι λοιπόν βιαστικός, τσαπατσούλης, ακατάστατος, απείθαρχος.
Το πως γράφει κανείς είναι πολύ κοντά στο τι είναι. Γιαυτό και ΔΕΝ θέλω να ανεβάσω ένα γραπτό μου στο διαδίκτυο. Παρόλο που έχω βάλει την Φωτογραφία μου (με δύο κλικ μέσα από το μπλόγκ είναι εύκολο να την βρείτε) βάζω πάντα λινκ όπου τύχει να γράψω επωνύμως και κάθε μέρα καταθέτω σκέψεις και συναισθήματα εδώ μέσα, το να ανεβάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα είναι μεγάλη έκθεση (περισσότερη από όση θέλω, τέλος πάντων) γιαυτό Νατάσα μου δεν θα σου κάνω το χατίρι. Σ’ ευχαριστώ πολύ πάντως.

Προσοχή προσοχή

επειδή πολύ εγκυμοσύνη έπεσε τελευταία στην μπλογκόσφαιρα και επειδή δεν γνωρίζω εάν το “κίνημα των bloggers” αποφάσισε να λύσει από μόνο του το δημογραφικό (και κατ’ επέκταση το ασφαλιστικό), καλού κακού ας δούμε αυτήν την όχι και τόσο γνωστή διαφήμιση.

Roskilde ‘08

Roskilde ‘08, για άλλη μια χρονιά το μεγάλο καλοκαιρινό Festival

Έτοιμος δηλώνει από τώρα ο μεγάλος Σκανδιναβικός θεσμός, το Roskilde Festival, που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες το φετινό του πρόγραμμα. Όσοι γνωρίζουν την εκλεκτικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα του Roskilde Festival, ήξεραν βέβαια να περιμένουν γι’ άλλη μια φορά τα μεγαλύτερα και πιο αντιπροσωπευτικά ονόματα απ’ όλες τις σύγχρονες σκηνές και τάσεις, αλλά και μερικές παλαιότερες. Δίπλα λοιπόν στους Radiohead, την “αριστοκρατία” της brit-pop, στέκονται οι τέσσερις δεκαετίες ιστορίας του Neil Young και δίπλα στο ξανανιωμένο πρόσωπο του Nick Cave με τους Grinderman οι My Bloody Valentine, κι ο “δήμαρχος” της hip-hop Νέας Υόρκης Jay-Z παρέα με τους Slayer και τους Chemical Brothers. Κι αυτοί είναι βέβαια μόνον οι headliners, καθώς από κοντά ακολουθούν ονόματα όπως η Cat Power, οι Black Mountain, Bonnie Prince Billy, Kings Of Leon, The Streets, Band Of Horses, M.I.A., Hellacopters (στην αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους), Raveonettes, Cult, Gnarls Barkley, Gossip, Liars, Dengue Fever, Clutch, Tokyo Police Club, Holy Fuck, Notwist, Joan As Police Woman, Hot Chip, Dillinger Escape Plan, Goldfrapp, Efterklang, Yeasayer, Sharon Jones & The Dap Kings, Kate Nash, No Age, Jose Gonzalez κλπ. μαζί με πανστρατιά world, electronica, dance και hip-hop, ενώ κι η δραστήρια και πολύ ενδιαφέρουσα σκανδιναβική σκηνή δίνει φυσικά σύσσωμη το παρόν (το πλήρες line-up εδώ).

Περισσότερα από 180 ονόματα στο σύνολο, θα παρελάσουν επί τέσσερις ημέρες απ’ τις επτά σκηνές του festival και μπροστά σε περίπου 110,000 κοινού. Καταξιωμένο ανάμεσα στα μεγαλύτερα καλοκαιρινά festival της Ευρώπης, το Roskilde Festival διεκδικεί οπωσδήποτε τον τίτλο του κορυφαίου με την υποδειγματική και διεξοδική του οργάνωση, που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια του κοινού. Είναι όμως και το μοναδικό που, στηριγμένο στην εθελοντική εργασία 25,000 εθελοντών, αφιερώνει τα κέρδη του σε επιλεγμένους ανθρωπιστικούς στόχους που αποτελούν και το θέμα κάθε χρονιάς. Φετινός στόχος, για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο, η υποστήριξη του Fair Trade και των διεθνών οργανώσεων που προσπαθούν να ενισχύσουν την βιώσιμη ανάπτυξη των χωρών του τρίτου κόσμου.

To Roskilde Festival που κλείνει φέτος 38 χρόνια, θ’ ανοίξει τις πύλες του απ’ τις 3 μέχρι τις 6 Ιουλίου στην ομώνυμη γραφική πόλη της Δανίας (μισή περίπου ώρα με το τραίνο απ’ την Κοπεγχάγη) και ιστορική πρωτεύουσα των Vikings. Τέσσερις ημέρες νωρίτερα (29/6) θ’ ανοίξει όπως κάθε φορά ο αχανής αλλά άρτια οργανωμένος χώρος camping με πάρα πολλά events και την Pavilion Junior σκηνή με όλα τα νέα και υποσχόμενα σκανδιναβικά ονόματα, ιδανική “προθέρμανση” για τις τέσσερις ημέρες του festival που θα επακολουθήσουν και την εμπειρία της Orange Stage (κεντρική σκηνή), το γνωστό “orange feeling“. Περισσότερες πληροφορίες στην σελίδα του festival.

Το Μίσος

Έχθες έγινα μάρτυρας μιας πάρα πολύ σκληρής σκηνής.

Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες (είμαι αρκετά σοκαρισμένος ακόμα έτσι και αλλιώς)

Με αφορμή όμως τις συζητήσεις που ακολούθησαν μετά, ξαναποστάρω ένα ποίημα της Ελένης Βακαλό που είχα ανεβάσει και παλαιώτερα.

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Θα σας πω πώς έγινε

Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στον δρόμο του έναν χτυπημένο

Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε

Τόσο πολύ λυπήθηκε

Που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα

Τι τα θες τι τα γυρεύεις

Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω, να ψυχοπονέσει τον καημένο

Και καλύτερα να πούμε

Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε

Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιόν χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες

Άρχισε λοιπόν και κείνος

Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Ελένη Βακαλό Του κόσμου 1978

Στην Μόσχα αδελφές μου, στην Μόσχα…

…θα παιχτεί η τελευταία πράξη των σουρεαλιστικών μεταδόσεων που εγκαινίασε η (και από την τσέπη μου πληρωμένη) κρατική ΝΕΤ.

Είχα μιάν ελπίδα ότι το χθεσινό δίδυμο παρουσιαστών θα ήταν κάπως πιό σχετικό από τα δίδυμα προηγούμενων μεταδόσεων της ΝΕΤ. Δυστυχώς όμως έκανα λάθος.

ΟΚ μπορεί αυτή την φορά να είχαν όλοι οι ποδοσφαιριστές τα δικά τους ονόματα και να μην χρειαζόταν στην επίτευξη του κάθε γκολ να κλείνουμε την ένταση της τηλεόρασης για να μην ξυπνήσουν οι ένοικοι των διπλανών οικοδομών από τις τσιρίδες των σχολιαστών όπως σε προηγούμενα ματς, αλλά αυτά που άκουγαν τα αυτιά μας έτη φωτός ήταν μακριά από αυτό που λέμε “σωστή μετάδοση του αγώνα”.

Ο λόγος είναι μάλλον ότι ο σουρεαλίσμός και η “αυτόματη σκέψη” (κατα το αυτόματη ποίηση των Ντανταϊστών) έχουν μπέι βαθιά στο πετσί των ανθρώπων της ΕΡΤ.

Πως αλλιώς να εξηγήσεις την ατάκα που ακούστηκε στις αρχές του ματς:

“μεγάλη κουβέντα έγινε για τον διαιτητή (Ιταλός), γιατι ο ένας προπονητής είναι Ισπανός και ο άλλος Ισραηλινός και υπάρχει το Μεσογειακό ταμπεραμέντο!!!”

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.  (Btw στην Μεσόγειο  βρίσκονται  και η Κροατία και η Αίγυπτος (άσχετο  αλλά  ποτέ δεν ξέρεις…)

Γίναμε επίσης μάρτυρες Υψηλών Μαθηματικών ακούγοντας συνέχεια: Άλλο το 1-0 άλλο το 1-1 (σαφές), λίγο αργότερα Άλλο το 2-1 άλλο το 3-1 και αμέσως μετά που το σκορ έγινε 3-2, άλλο το 3-1 άλλο το 3-2

ΟΚ αδέλφια, όλα τα σκορ, εκτός από αυτά που είναι ίδια, είναι “άλλα” και αυτό τείνει πρός το άπειρο πχ άλλο το 258 -576 καί άλλο το 4012-277 (ΟΚ το πιάσαμε το υπονοούμενο; )

Οι αναλύσεις για την τακτική των προπονητών ήταν επίσης οξυδερκείς

Πάντα όρθιος ο Γραντ (ο μεσογειακού ταμπεραμέντου ισραηλινός προπονητής που λέγαμε πιό πριν)

Πάντα καθιστός ο Γράντ

Πάντα όρθιος ο Γκραντ.

Καθιστός ο Μπενίτεθ (ο μεσογειακού ταμπεραμέντου Ισπανός προπονητής που ξαναλέγαμε πιό πριν)

Έξαλλος ο Μπενίτεθ

Ανήσυχος ο Μπενίτεθ

Τέτοια υψηλή ανάλυση.

Και να τα ακούς όλα αυτά προσπαθώντας να κόψεις το τσιγάρο λέμε.

Μεγάλη πίκρα.

Και να σκεφτούμε ότι μας περιμένει Euro2008, Προολυμπιακό Μπάσκετ και Ολυμπιακοί αγώνες.

Έχουν να ακούσουν τα αυτάκια μας…