και ξεκινάμε όλη η φαμίλια να περπατήσουμε στο φαράγγι που δημιουργεί ο ποταμός Ενιπέας στους πρόποδες του Ολύμπου.
Ο ποταμός Ενιπέας για όσους δεν γνωρίζουν διασχίζει το Λιτόχωρο και στα νερά του, σύμφωνα με την μυθολογία λουζόταν η Λητώ, γνωστό πιπίνι της αρχαιότητας, στο δε φαράγγι του οι Μαινάδες κατασπάραξαν τον Ορφέα ο οποίος με την λύρα του (όχι Αγγλίας την άλλη) μάγεψε ακόμα και τον Άδη (αυτό θεωρείται η αρχή του Melodic Death. Not?).
Έχοντας δώσει λοιπόν στις κόρες τις πληροφορίες αυτές ξεκινάμε για το ποτάμι, αλλά φευ! Το ποτάμι λείπει!
.
μόνον στεγνές πέτρες!
Ρωτάμε μιά γιαγιά και μας λέει ότι έχει να βρέξει καιρό, τα λίγα χιόνια δεν έχουν λιώσει και θα βρούμε νερά παρακάτω.
Πολύ παρακάτω (παραπάνω to be honest ένεκα που φτάσαμε στα 380 μέτρα υψόμετρο) η κατάσταση τραγική.
.
.
Ξεραΐλα. (αρχίζει η κούραση και για τις μικρές η απογοήτευση τις οποίες διαβεβαιώνω ότι παρακάτω, στον Βύθο, υπάρχουν νερά και σχηματίζουν φυσικές πισίνες που ο κόσμος το καλοκαίρι κάνει μπάνιο και κάποιοι θαρραλέοι βουτάν και από ψηλά)
Με πίστεψαν οι καημένες και χάρηκαν μέχρι που είδαν αυτό:
.
.
Yes sir.
Χρειάστηκε να βάλουμε το zoom στο τέρμα για να φωτογραφήσουμε το νερό το οποίο όχι για μπάνιο δεν φτάνει άλλα ούτε καν για ποδόλουτρο 
Τελευταία μας ευκαιρία ο (τεχνητός) καταρράχτης για τον οποίο όλοι μας διαβεβαίωναν ότι έχει νερό.
Πριν δύο χρόνια ίδια μέρα (+/-1) ήταν έτσι:
.
.
φέτος;
.
.
!!! WTF Σταγόνα, τίποτα, νάδα!!!
Είναι φανερό ότι η περιήγηση μας στην φύση εξελίχθηκε τελικά σε μάθημα για την καταστροφή του περιβάλλοντος.
Αν όλοι είχαμε συναίσθηση της καταστροφής κι αν είχαμε και την ευαισθησία να ρίχναμε ένα δάκρυ γι αυτή την καταστροφή , θαρρώ το ποτάμι μπορεί και να ξαναγέμιζε …
Αλλά μάθαμε να κλαίμε και να γκρινιάζουμε , με όλα τα άλλα … Όχι όλοι , αλλά οι πολλοί .
Είναι μάλλον μέχρι να το δούμε μπροστά μας.
Το τραγικό στον Ενιπέα είναι τα σκουπίδια και δεν μιλάω μόνο για τα μπουκάλια ή τα πλαστικά που κάποιοι μαλάκες έριξαν αλλά για ολόκληρα ψυγεία, τζαμαρίες στάχτες από τζάκια και οικοδομικά υλικά που (κάποιοι) ντόπιοι πετούν ανεξέλεγκτα.
πριν 5-6 χρόνια είχα πάει στο Ανόβερο με αφορμή τη CEBIT (ίσως η μεγαλύτερη έκθεση πληροφορικής παγκοσμιως – για όσους δε γνωριζουν). Ένεκα του ότι τα ξενοδοχεία στο Ανόβερο ήταν πανάκριβα και κλεισμένα, επέλεξα να μείνω στο Quelle, ένα μικρό, όμορφο και φυσικά πεντακάθαρο χωριό περιπου 35 χλμ νότια της πολης.
Ο δρόμος που ενώνει το Quelle με το Ανόβερο δεν είναι τίποτε σπουδαίο (διπλής κατεύθυνσης και δε θυμάμαι αν είχε μια ή δυο λωρίδες – μάλλον μια). Δεξία και αριστερά του δρόμου έχει επίπεδα πράσινα λιβάδια με φάρμες, όποτε συχνά πυκνά βλέπεις και διάφορα ζώα, αγελάδες και άλογα κυρίως να περιφέρονται). Εντύπωση προκαλεί ότι ο μεγάλος αριθμός από ανεμογεννήτριες (στο βάθος). Η καθημερινή διαδρομή ήταν μια απόλαυση με το όμορφο τοπίό της.
Με το που επέστρεψα απο το Ανόβερο, πήγαμε εκδρομή το Σ/Κ στη λίμνη πλαστήρα. Ο δρόμος που ενώνει τη λίμνη πλαστήρα με την Καρδίτσα, είναι εκπληκτικά όμοιος με το δρόμο Quelle-Ανόβερο, σε ότι αφορά τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του (στενός, διπλής κατεύθυνσης, με πράσινα λιβάδια εκατέρωθεν).
Η μεγάλη όμως διαφορά ανάμεσα σε αυτόν και τον αντίστοιχο γερμανικό (πέραν από τις ανεμογεννήτριες) ήταν ότι εδώ, κάθε 500 μέτρα στην άκρη του δρόμου είχε: στίβες από παλιοσίδερα, μπάζα, σκουπίδια, παλιά πλυντήρια, κατεστραμένα τρακτέρ και ότι άλλη σαβούρα μπορούσε να φανταστεί ο καθένας….
Τελικά μάλλον δεν υπάρχει κράτος γιατί κανείς δε ενδιαφέρθηκε για αυτό…
Elementary mr Loucas. Elementary!