Ο Nick Hornby είναι Βρετανός.
Είναι επίσης συγγραφέας.
Therefore o Nick Hornby είναι ένας Βρετανός συγγραφέας.
Επίσης ο Nick Hornby είναι καλός συγγραφέας, όπως επίσης ο Nick Hornby είναι ένας trendy συγγραφέας.
Συνοψίζοντας (In conclusion που λέμε στο αέναα trendy Ντεπώ), o Nick Hornby είναι ένας καλός και trendy Βρετανός συγγραφέας.
Τα βιβλία του είναι έξυπνα, ευχάριστα, μονδέρνα, γρήγορα, εύκολα και δημοφιλή.
Ασχολούνται κυρίως με τις ανθρώπινες σχέσεις, το σεξ, το σεξ στις ανθρώπινες σχέσεις και ενίοτε με το αποτέλεσμα του σεξ στις ανθρώπινες σχέσεις που είναι τα παιδιά τα οποία κάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις πιο περίπλοκες και το σεξ πιο σπάνιο.
Συχνά διανθίζει όλον αυτό τον κυκεώνα σεξ και ανθρωπίνων σχέσεων με μουσική.
Αυτό τον κάνει ακόμα πιο δημοφιλή. Ακόμα και εγώ που είμαι χοντράνθρωπος, δίχως κανένα βάθος και περιεχόμενο, ένα κατιτίς το ένοιωσα όταν στο Juliet, Naked αναφέρει τους Fall. (απλά αναφέρει, όχι τπτ σπουδαίο δλδ, απλά κάποιος γουστάρει Fall).
Το “Η Τζούλιετ, Γυμνή” το διάβασα μέσα σε πέντε το πολύ ώρες πράγμα που σημαίνει ότι ΜΕ άρεσε, το ότι ΜΕ άρεσε βέβαια δεν σημαίνει ότι είναι και σημαντικό βιβλία. Είναι αυτό που είναι. Ένα βιβλίο που γελάς αρκετά (στην κλίμακα γέλιου μου από 0-10, με 0 Λαζόπουλο και ΑΜΑΝ και 10 Monty Pythons και Douglas Adams, βάζω 6), ψιλοπροβληματίζεσαι αν είσαι 55άρης (που είναι και ο Hornby) ή έχεις πολλά παιδιά (που έχει και ο Hornby) ή είσαι σαραντάρα που βαρέθηκε την σχέση της (εδώ δεν ξέρω τι σχέση έχει ο Hornby με το είδος). Γενικά περνάς ευχάριστα 4-5 ώρες, όπως θα περάσουμε ευχάριστα φαντάζομαι όταν θα γίνει ταινία (που θα γίνει ταινία επειδή είναι γραμμένο ΓΙΑ να γίνει ταινία. Τρία, αν δεν μου διαφεύγει κάποιο, από τα βιβλία του Hornby έχουν γίνει ταινίες, τα Fever Pitch, High Fidelity και το About a Boy, στο Juliet, Naked το INDIBLOG έχει ήδη δώσει τον ρόλο του Tucker Crowe στον Jeff Bridges.
Να το διαβάσετε, αλλά όχι έτσι στα ξεκούδουνα. Σε κανά ταξιδάκι, το καλοκαίρι, σε μιά εκδρομή…εκεί.
(στα + του βιβλίου ότι μάθαμε κάτι, την Northern Soul.
στα – ότι η Northern Soul είναι βαρετή)
Αν είναι να γίνει ταινία και να παίζει ο Τζέφ, να περιμένω να το δω πρώτα και μετά να το διαβάσω
(ε-μα!)
Ναι καλά, άμα ήταν να γίνεται ότι προβλέπει το indiblog και…το κληρονομικό του χάρισμα, άστα να πάνε.
Να διευκρινίσω κάτι.
Το αν ο Nick Hornby είναι ένας trendy συγγραφέας μπορεί να μην έχει να κάνει με τον ίδιο (ή φυσικά μπορεί και να έχει).
Μπορεί να έχει να κάνει με το πως τον προωθεί ο manager ή ο εκδότης του (και απλά μπορεί να το έχει αποδεχτεί)
Στην Ελλάδα ας πούμε τα πιο trendy βιβλία του τα έχει μεταφράσει η Σώτη Τριανταφύλλου ή οποία είναι επίσης μία καλή και trendy αλλά όχι Βρετανίδα συγγραφέας που επίσης γράφει βιβλία που έχουν να κάνουν με την μουσική (η οποία μπορεί επίσης να μην θέλει να είναι τρέντυ, αλλά μπορεί και ναι)
Διευκρινιστικότατη η διευκρίνιση, not?
Με έπεισες Ιντυ να το διαβάσω. Eπειδή κι εγώ είμαι χοντράνθρωπος (105kg) και με μικρό βάθος (μόλις 30cm) ελπίζω ότι θα το φχαριστηθώ.
105kg!!!;;;
(χοχοχο, έχεις μέλλον ακόμα)
Θα το φχαριστηθείς πιστεύω, το φχαριστήθηκα εγώ που είμαι πιό χοντράνθρωπος και πιό…αβαθής
Έχει μείνει κανένα παγκάκι στο Ντεπώ να κάτσω να το διαβάσω με τρέντυ λουκ και ύφος;
(απέναντι απ το wire and wood κατά προτίμηση).
Σίσσα το βάθος πώς το μετράς;
Ρωτάω για να διαπιστώσω και το δικό μου.
(για να ασχοληθώ κι εγώ μ ένα μέγεθος που δεν έχει σχέση με το βάρος).
@anomia
Κολλάμε την πλάτη μας στον τοίχο, προσέχοντας να μη βγάζει ασπρίλα και μας λερώσει το πουκάμισο. Παίρνουμε μια μετροταινία και ακουμπάμε την άκρη της στον τοίχο, στο πλάι μας. Διαβάζουμε την ένδειξη που γράφει όταν την ανοίξουμε μέχρι το σημείο της κοιλιάς μας που απέχει μεγαλύτερη απόσταση από τον τοίχο. Χο.
Παγκάκι όχι, αλλά θα πας δίπλα ακριβώς στο wire and wood,την Μυθιστορία που την έχουν φίλες (πολύ φίλες) , θα το αγοράσεις από εκεί, θα σε κεράσουν καφεδάκι ή ζεστό κρασί με κανέλα και θα το διαβάσεις παρέα με καμιά δεκαριά γάτες.
sissa ben dahir
Σίσσα ευχαριστώ. Τρεχω να αποκτήσω βάθος (εννοώ περισσότερο βάθος).
Ίντυ, έτσι όπως κοιμούνται οι γάτες πάνω στα βιβλία, έχω χαϊδέψει αρκετές για να μ αφήσουν να τα φυλομετρήσω. Εξαιρετικά συμπαθητικός χώρος και άνθρωποι, indeed (όπως λέμε στο Ντεπώ τεντώνοντας ακούσια το δακτυλάκι).
Το juliet το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ το περασμένο καλοκαίρι (φανταστικό βιβλίο παραλίας).
Ο hornby είναι σίγουρα εξαιρετικός επαγγελματίας συγγραφέας, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Γενικά έχω καταλήξει στο να επιλέγω τέτοιου τύπου ελαφρά, διασκεδαστικά βιβλία ή αστυνομικά μυθιστορήματα (Ian Rankin rules!) για τον δυστυχώς περιορισμένο χρόνο που έχω πλέον για διάβασμα. Με ένα κεφάλι καζάνι μετά από 15+ ώρες εργασίας (μπροστά σε υπολογιστή) δεν μπορείς να διαβάσεις Ντοστογιέφσκι…
+1 για το Jeff Bridges, αν και διαβάζοντας το βιβλίο κάποιος άλλο μου ερχόταν ως φυσιογνωμία (τον οποίο δε θυμάμαι τώρα…)
- (anomia, ποιός είστε;))
- ίνδικτε είστε πολύ καλός:)
- Νομίζω ότι η “ελαφριά” λογοτεχνία(αν υπάρχει κάτι τέτοιο) είναι πολύ παρεξηγημένη. Δεν είναι όλη Λένα Μαντά. Εμένα ο Hornby μου αρέσει και τον διαβάζω χρόνια γιατί είναι ενας πολύ ανθρώπινος και ειλικρινής σ’αυτό που κάνει συγγραφέας (και γι αυτό πολύ αστείος μερικές φορές) οπότε δεν μ’ενδιαφέρει καθόλου αν είναι trendy ή όχι. Ένα απο τα καλύτερά του κατά τη γνώμη μου είναι το Slam, μεταφράστηκε “Πίκρα” και είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα που σχεδόν κανένας γονιός δεν το αγοράζει γιατί μιλά για την εφηβική εγκυμοσύνη-και θα’ πρεπε.
- loucas, Ian Rankin rules! But James Ellroy is the king!
Ο Ηοrnby δεν είναι συγγραφέας “αξιώσεων”. Δεν τον βλέπω να παίρνει ποτέ Νόμπελ, αν και ποτέ δεν ξέρεις. Τον αγαπάμε γιατί γράφει για κανονικούς ανθρώπους σαν κι εμάς, τους αντιμετωπίζει με αγάπη και χιούμορ, και γιατί ξέρει από μουσική. Στο γούστο βέβαια είναι παλιομοδίτης, μέχρι συντηρητικό τον λες, αλλά έχει και γνώση και σοβαρή άποψη. Το αμετάφραστο στα ελληνικά 31 songs του έχει κερδίσει θέση στη ροκ βιβλιοθήκη μου, δίπλα στους διάφορους Simon Reynolds, Nick Kent και Giles Smith (οι Αμερικάνοι διόσκουροι Lester και Greil είναι σε άλλη κλάση). Το συγκεκριμένο βιβλίο με άρεσε επειδή ταυτίστηκα λίγο με τον Ντάνκαν και την εμμονή του με τον Τάκερ Κρόου (κατά τα άλλα ντιπ χοντρομαλάκας) γιατί μου θυμισε τη δική μου με τον Τζόναθαν Ρίτσμαν. Με άρεσε επίσης επειδή είναι πρωτότυπο και πάει την ιστορία εκεί που θα την πήγαινα κι εγώ. Και βέβαια ο Γκαβ και ο Μπάρνσι παραπάνω από θεοί. Ημίθεοι.
πρέπει να είμαι ο μοναδικός λάτρης αστυνομικής λογοτεχνίας ο οποίος βαριέται αφόρητα τα βιβλία του James Ellroy…
Νομίζω λοιπόν ότι συμφωνούμε όλοι ότι είναι ένα ωραίο βιβλίο χαλάρωσης,
Καλό αυτό.
Πολύ απότομα μας το έκοψες.
Έτσι φάνηκε ε;
Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να γράφω ότι με την σπάει που στα βιβλία πετούν ονόματα συγκροτημάτων έτσι χύμα, για το μπούγιο, αλλά τελικά βαρέθηκα