Η μόνη σταθερά που έχω στο ποδόσφαιρο είναι ο Ηρακλής.
Από εκεί και πέρα όποιος και να παίζει δεν μου καίγεται καρφάκι. Θέλω απλά να βλέπω ωραία μπάλα. Να κερδίζει το…ποδόσφαιρο που λένε και τα σαΐνια μας αθλητικογράφοι. Εκτός…
Εκτός από τα μάτς που παίζει η Γερμανία που είμαι πάντα με τους αντιπάλους της. (ακόμα και από την φετινή Γερμανία που έπαιζε την καλύτερη μπάλα από όλους)
Γιατί αυτό;
Γιατί έτσι.
Γιατί οι Γερμανοί είναι εργατικοί, πειθαρχημένοι, οργανωτικοί, τυπολάτρες, δεν τα παρατάνε ποτέ, είναι μαχητές, δεν κάνουν καραγκιοζλίκια, δεν παρασύρονται από συναισθηματισμούς, είναι “σφιχτοί” με τα λεφτά τους, ξέρουν τι θέλουν και πως να το κερδίσουν κλπ και όλα αυτά είναι ενάντια στην φύση μου (και στου Μέσου Έλληνα νομίζω).
Άσε δλδ που για να δεις ματς της Γερμανίας πρέπει να ακούς ονόματα όπως Μέρτεζακερ και Σβαϊνστάιγκερ και Άουγκεντάλερ και παθαίνεις ένα κατιτίς.
Αυτά βέβαια τα λέω εγώ (και μεταξύ σοβαρού και αστείου). Τα λέω στην παρέα μου, τα γράφω και εδώ (που τα διαβάζουν 150 άνθρωποι, κάποιοι γελάνε κάποιοι λένε “καλός μαλάκας είναι και αυτός” και τέλος).
Και τα λέω εγώ, ένας απλός (αν και ο καλύτερος ανατολικά του Idaho) DJ, με μηδέν (αριθμητικά 0 ) επιρροή, επιδραστικότητα, αναγνωρισιμότητα και καταξίωση, που τα λέω δεν τα λέω, χέστηκε η Φατιμέ στο αλώνι.
Όταν είσαι ο Μίκης Θεοδωράκης όμως δεν μπορείς να λές “αυτοί έχουν τις Mercedes αλλά εμείς τον Αισχύλο και τους νικήσαμε”!!!
Όταν είσαι ένας πνευματικός άνθρωπος, ένας ογκόλιθος του παγκόσμιου πολιτισμού δεν μπορείς να απαξιώνεις και να ισοπεδώνεις μιά χώρα, ένα έθνος, λέγοντας ότι απλά “αυτοί έχουν Mercedes”, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα κράτος με γίγαντες στην Φιλοσοφία (την ιδεολογία ας πούμε που υποστήριξε σε όλη του την ζωή ο Μίκης, μέχρι να ανακαλύψει την “οικουμενικότητα του”, Γερμανικά μυαλά την σκέφτηκαν), στην Μουσική (που είναι και ο τομέας του δλδ), στο Θέατρο, στα εικαστικά, στις εφαρμοσμένες τέχνες αλλά και ακόμα στις επιστήμες (ανάμεσα τους και στις Ελληνιστικές) και παντού.
Αλλά και πόσο άκομψο είναι να λές “εσείς έχετε Mercedez” σε μιά χώρα που σε έχει τιμήσει (τόσο σαν “Ανατολική Γερμανία” όσο και σαν “Eνιαία”) και μάλιστα δεκαετίες πριν, όχι τώρα που κάθε μήνα σε “τιμούν” οι λογής λογής όψιμοι θαυμαστές σου (και διάφορα λαμόγια και ατάλαντοι,που “αναβαθμίζονται” δίπλα σου).
Επειδή τιμούμε τον Μίκη Θεοδωράκη και για το έργο του και για τους αγώνες του αλλά και επειδή “τα στερνά τιμάν τα πρώτα” θα θέλαμε να ακούμε από τον Θεοδωράκη πιο (αν μη τι άλλο) μετρημένα λόγια.
Θα θέλαμε.
Από κει και πέρα…