Μάλιστα.
Είδα τις δύο από τις τρεις (σουηδικές) ταινίες που είναι βασισμένες στην τριλογία Millennium Trilogy του μακαρίτη πλέον συγγραφέα Stieg Larsson.
Η πρώτη είναι “Το Κορίτσι Με Το Τατουάζ” ή “The Girl with the Dragon Tattoo” ή στα σουηδικά Män som hatar kvinnor (=Men Who Hate Women) που είναι και πιό κοντά στο νόημα της ταινίας.
Ένας ανεξάρτητος και μαχητικός δημοσιογράφος βρίσκεται χωρίς δουλειά, μετά από μία πατάτα που δημοσίευσε, και κατόπιν παραγγελίας προσπαθεί να λύσει το μυστήριο ενός φόνου/εξαφάνισης που συνέβη 40 χρόνια πριν.
Βοηθός του, χωρίς να το ξέρει στην αρχή, μια νεαρή πανκ (Το Κορίτσι Με Το Τατουάζ), χάκερ/ερευνήτρια μιας εταιρίας σεκιούριτι.
Σεξ, βία, διαφθορά, επιχειρηματικά συμφέροντα, οικογενειακές ίντριγκες, μια σάπια (υψηλή) κοινωνία, μέσα στην οποία η νεαρή Lisbeth Salander, που γαμεί (άντρες, γυναίκες, δεν μασάει) και δέρνει (μεγάλους. μικρούς, δεν μασάει) και ο μεσήλικας Mikael Blomkvist, που γαμεί αλλά δεν δέρνει (τον δέρνουν μάλλον) προσπαθούν να βρουν την άκρη του νήματος.
Καλογυρισμένο θρίλερ, με καλές ερμηνείες, σε κρατάει σε ένταση και τις 2 1/2 ώρες που διαρκεί.
Να το δείτε οπωσδήποτε…
…σε αντίθεση με το δεύτερο μέρος που έχει τον τίτλο “Το Κορίτσι που Έπαιζε με την Φωτιά” (Flickan som lekte med elden), το οποίο δεύτερο μέρος περιγράφει το τραγούδι Sex & Violence.
Ο καινούργιος σκηνοθέτης λοιπόν, προσπαθεί να ανοίξει (για τον εαυτό του μάλλον) την πόρτα του Hollywood και γιαυτό χρησιμοποιεί όλα τα όπλα του Αμερικάνικου κινηματογράφου. Από κυνηγητό αυτοκινήτων (car chasing που λέμε στο εξωτικό Ντεπώ) και πιστολίδια, μέχρι την δημιουργία σούπερ ηρώων που κάνουν τα πιο απίθανα πράγματα.
Εδώ η Lisbeth Salander έρχεται αντιμέτωπη με την Ρώσικη (τι άλλο; όλο το Hollywood εκεί το έχει ρίξει ) μαφία και σιγά σιγά αντιμέτωπη με το ίδιο της το παρελθόν.
Εδώ ο δημοσιογράφος έχει αυτός με την σειρά του τον ρόλο του βοηθού.
Η Lisbeth Salander έχει μεταμορφωθεί πλέον σε απόλυτο gay idol, προσπαθώντας να αντικαταστήσει την Xena από το πάνθεον των Γκέι ειδώλων (αν και η Noomi Rapace υπολείπεται σε λάμψη).
Έχει γκάτζετς αντάξια του Αστυνόμου Σαΐνι, δέρνει (πολύ αυτήν την φορά), γαμεί (ο.π.), πυροβολεί, τα κάνει όλα άνετα και ατσαλάκωτα μέχρι λίγο πριν το (άκομψο) τέλος και λέω άκομψο γιατί η ταινία τελειώνει σαν τηλεοπτικό σήριαλ, σαν να ΣΕ λέει δες και το επόμενο να δεις τι θα γίνει.
Θα το δούμε το επόμενο; (Luftslottet som sprängdes, The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest).
Θα το δούμε, βαστώντας όμως πολύ μικρό καλάθι.
.
Διάβασα τα δύο πρώτα βιβλία της τριλογίας, τα οποία και βρήκα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ και τα συνιστώ ανεπιφύλακτα. Πρόκειται για πολύ καλογραμμένα αστυνομικά θρίλερ, που σε καθηλώνουν από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Είναι μεγάλη υπόθεση να γράφει βιβλίο των 650+ σελίδων, χωρίς να κάνει πουθενά κοιλιά.
Ξεκίνησα το δεύτερο βιβλίο την ίδια ακριβώς μέρα που τελείωσα το πρώτο, δείγμα του πόσο μου είχαν καθηλώσει. Αν είχα και το τρίτο, θα έκανα ακριβώς το ίδιο.
Τις ταινίες δεν τις είδα, αλλά δε μου κάνει εντύπωση η άποψη σου για τη δεύτερη από αυτές. Το δεύτερο βιβλίο το βρήκα πιο καθηλωτικό (και πιο κινηματογραφικό) από το πρώτο. Άλλο πράγμα όμως το χαρτί και άλλο η οθόνη. Ενώ λοιπόν αν έπρεπε να “βαθμολογήσω” τα δύο βιβλία, θα έβαζα μεγαλύτερο βαθμό στο δεύτερο, δε μου κάνει εντύπωση ότι αυτό έδωσε μια υποδεέστερη ταινία.
Οι τραγικές φιγούρες βέβαια της υπόθεσης είναι ο συγγραφέας και η σύντροφος του. Ο πρώτος δεν πρόλαβε να γευτεί καθόλου την επιτυχία του μια και πέθανε πριν καλά κυκλοφορήσουν τα βιβλία (ήταν ακόμη στο τυπογραφείο…). Η δε, επί 30 χρόνια σύντροφος του, δεν έχει κανένα δικαίωμα, επειδή δεν ήταν παντρεμένοι… Όλο το οικονομικό όφελος (δεκάδες εκατομμύρια ευρώ) το έχουν καρπωθεί ο πατέρας και ο αδελφός του, με τους οποίους δεν είχε καθόλου σχέσεις…
Λουκά αυτήν την κουβέντα είχα χθες.
Όσοι είδαν τις ταινίες συμφωνούν μαζί μου και όσοι διάβασαν τα βιβλία μαζί σου.