…και ακόμα υποφέρω.
.
Μηνιαία αρχεία: Μαΐου 2009
Μικρή αγγελία (και πάλι)
ΑΑΑ, Αβάδιστα, Αβίαστα Ααβόρα. Διαθέτω θέση parking (τσιμενταρισμένο, καθαρό, με διαγράμμιση)+είσοδο μήκους άνω των πέντε μέτρων (στρωμένη με πλάκα Πηλίου εξαιρετικής αισθητικής)+ράμπα τσιμεντένια επί της οδού Νέας Εγνατίας (να προσέξουμε εδώ την συνωνυμία με την Εγνατία Οδό) όλα πακέτο, έτοιμα προς εγκαινίαση. (Περιοχή Βούλγαρη).
Ζητάω Πρωθυπουργό ή Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ για ανταλλαγή (τράμπα) εγκαινίων, με μικρής έκτασης ρουσφετάκι.
Σε περίπτωση συμφωνίας δίνω και πληροφορίες για άγνωστους παράδρομους της Εγνατίας Οδού επίσης έτοιμους (με λίγα μερεμέτια μόνο) για εγκαίνια και ότι ήθελε προκύψει!!!
Blue flower
Μελαγχολική μέρα σήμερα, ότι πρέπει να (ξανα)ακούσουμε ένα τραγούδι για ένα μελαγχολικό λουλούδι.
Mazzy Star – Blue flower
Μπαμ και κάτω. (Ten Years After)
Φθινόπωρο σήμερα. Βρέχει και έχει και μία ψύχρα (19 βαθμούς από 33 δύο μέρες πριν).
Ο αγαπημένος μου καιρός.
Ότι πρέπει για να γιορτάσω την δέκατη επέτειο της…Νέας μου ζωής.
Ας πάμε όμως δέκα χρόνια πριν.
Τον καιρό εκείνο ο Ίνδικτος (που τότε ήταν απλά Κώστας) ήταν ένας επιχειρηματίας της νύχτας. Λίγους μήνες πριν είχε αγοράσει ένα μπαρ και δούλευε σαν τρελός να το ξεχρεώσει.
Επειδή ήμουν (και πιθανόν να είμαι ακόμα) καλό παιδί και σχετικά αγαπητό, ο κόσμος, φίλοι και…λιγότερο φίλοι με στήριξαν και κατάφερα να ξεχρεώσω το μαγαζί σε τέσσερις μόλις μήνες.
120 μέρες λοιπόν μετά, δουλεύοντας, σαν μπάρμαν τότε, για τουλάχιστον 15 ώρες καθημερινά πηγαίνω και πληρώνω την τελευταία μου επιταγή και αποφασίζω να πάρω και το πρώτο μου ρεπώ.
Πάω λοιπόν σε ένα καφενείο, βλέπω τον τελικό του Τσου Λου (αυτό με τα γκόλ του Σόλσκιερ στις καθυστερήσεις) κάνω μιά γύρα από 3-4 μπαρ, τρώω πατσά (φυσικά) και πάω σπίτι μου να κοιμηθώ.
Έλα μου όμως που επειδή ήταν η πρώτη μέρα που δεν είχα πιεί τίποτα (οκ 3-4 ποτάκια=τίποτα για εκείνες τις εποχές) δεν με έπιανε ύπνος.
Πάω λοιπόν αξημέρωτα στο μαγαζί και αρχίζω να ποτίζω τα φυτά του κήπου όπου ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη κούραση. Παίρνω ένα ταξί γυρνάω σπίτι, ανοίγω την πόρτα και..
…και ξυπνάω τέσσερις μέρες μετά, στην εντατική του ΑΧΕΠΑ, με μία ποικιλία από σωληνάκια και μηχανάκια πάνω μου και μία μάσκα οξυγόνου (αυτό είναι σούπερ, είσαι συνέχεια high, όλοι κλαίγαν γύρω μου και εγώ μέσα στην τρελή χαρά, best drug ever) όπου μαθαίνω ότι πέρα των άλλων είχα πεθάνει 2-3 φορές, ότι είχαν έρθει τρία (3!!!) ασθενοφόρα και μία κινητή μονάδα για να με σώσουν, ότι από τα ηλεκτροσόκ (απινιδωτές) έχασα λίγο την μπάλα, ξέρασα τον πατσά σε έναν γιατρό και επειδή αυτός διαμαρτυρήθηκε του είπα να πάει να γαμηθεί, ότι παρόλο μισοπεθαμένος μάλωσα για το φαγητό που μου έφεραν (δεν θυμάμαι τπτ λέμε).
Στις 17 μέρες που έμεινα στην εντατική (που χάρις στην μάσκα οξυγόνου ήταν σούπερ) οι ερωτήσεις που έπρεπε να απαντάω στους γιατρούς και στις νοσοκόμες ήταν δύο.
α) εάν είχα πάρει κοκαΐνη (όχι, εδώ είμαι και ήμουν όλη μέρα στην τσίτα, αν είχα πάρει τπτ θα περνούσα μέσα από τους τοίχους)
β) εάν είδα τπτ όταν ήμουν πεθαμένος (επίσης όχι, ούτε τούνελ, ούτε θεούς, ούτε δαίμονες. Τπτ, ντιπ, νάδα. Το τσέκαρα εις τριπλούν)
(αυτό τους απογοήτευε όλους αλλά μάλλον ο καθένας βλέπει ότι θέλει να δει)
Τι έμαθα από αυτήν την περιπέτεια;
Πρώτον ότι υπάρχουν (πολλοί) άνθρωποι που με αγαπάνε (ΜΟΥ αγαπάνε στα Αθηναϊκά; ) και τους οποίους βέβαια εξακολουθώ να απογοητεύω/παιδεύω.
Δεύτερον ότι έγραψα εντελώς στα αρχίδια μου δουλειές, φράγκα, μαγαζιά κλπ. Όχι ότι ποτέ είχα τα λεφτά σε υπόληψη, αλλά τώρα ακούω κόσμο να μιλάει για χρήμα και μου έρχεται να γελάσω.
Τρίτον δεν έπαιρνα που δεν έπαιρνα τπτ στα σόβαρά (άσχετο αν γκρινιάζω, μαλώνω, αγχώνομαι) τώρα τα έχω ακόμα πιό γραμμένα
Τέταρτο και κυριότερο, άλλαξα μάρκα τσιγάρα. Μετά από 15 χρόνια σταμάτησα να καπνίζω 4 πακέτα Prince (από τότε καπνίζω ότι μαλακία να είναι, αλλά πιό ελαφριά, Ξέρω Νατάσα. Φτου μου).
Αυτά.
Γιατί ανέβασα αυτό το ποστ; Δεν έχω ιδέα, μάλλον λόγω της ημέρας ΜΕ ήρθε ένα κατιτίς.
Το τραγούδι που ακολουθεί το έχω εδώ και δέκα χρόνια κάθε μέρα (Χ2) στο μυαλό μου όποτε παίρνω τα χάπια μου.
.
Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
Μεγάλην αγωνίαν έχομεν…
…ένεκα της τηλεοπτικής αναμετρήσεως (debate που λέμε στο εξωτικό Ντεπώ) των πολιτικών Αρχηγών.
Ήδη το Indiblog έχει προμηθευτεί τα απαραίτητα.
Άσπρα σπόρια (πασατέμπους στα χαμουτζήδικα) για όταν μιλάει ο Καραμανλής και κουνάει τόσο χαριτωμένα τα χεράκια του προσπαθώντας να μας πείσει για το πόσο καλά τα έχει χειριστεί όλα ενώ η διεθνής συγκυρία μπλα μπλα μπλά…
.
Μαύρα σπόρια (ηλιόσπορα ο.π. που όσο να πείς είναι πιό σοσιαλιστικά) για όταν θα μας λέει ο Παπανδρέου για το πόσο καλύτερα θα τα είχε καταφέρει εκείνος και πόσο νέο είναι το (παλιό) ΠΑΣΟΚ
Βοτκίτσα για όταν η Παπαρήγα θα ψάχνει να βρεί τους πράκτορες που καθηλώνουν το εργατικό κίνημα (ένα είναι το εργατικό κίνημα, οι άλλοι είναι όλοι ρεφόρμες, όσοι δεν είναι πράκτορες δλδ, γάτα η Αλέκα, για όλα οι άλλοι φταίνε)
Ωτοασπίδες για τον Καρατζαφέρη (γιατί είπαμε να το ρισκάρουμε σήμερις, αλλά όχι και έτσι)
Και σημαίες του Ηρακλή για τον Συνασπισμό, ΣΥΡΙΖΑ (πως τον λένε έχω μπερδευτεί) μπας και στείλει τον Αλέξη και στην Μίκρα να πει πόσο χαρούμενος θα ήταν άμα είχε ξεκινήσει και το γήπεδο του Ηρακλή (μην γλείφουμε μόνον τον ΠΑΟ, αν με εννοείς Αλέξη μου)
.
Και για μετά…
ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΜΟΥ!!!
(βρε λές να βγώ για κανά ποτάκι καλύτερα;)
Manchester United Vs Barcelona
viva barça
To Indiblog για τον σημερινό τελικό παίρνει θέση υπέρ της ομάδας της Βαρκελώνης (ενάντια στα πάγια φιλοβρετανικά του αισθήματα) για τους εξής λόγους.
α) επειδή έτσι γουστάρει
β) επειδή όταν μιλάμε για Manchester μιλάμε πάντα για την City, την ομάδα του Ian Curtis και του Mark E. Smith
γ) επειδή η Βαρκελώνη είναι μακράν πιο όμορφη από το Μάντσεστερ
δ) επειδή η Barcelona είναι ομάδα (και μάλιστα ομάδα σύμβολο ενός λαού) ενώ η Manchester United είναι κυρίως επιχείρηση
ε) δεν μπορώ να βλέπω τα μούτρα του Sir Alex Ferguson
viva barça
Crisis? What Crisis?
The American Dream is still alive
.
@ The Supermarket (ύπουλο ΠΑΣΟΚ)
Στην ζωή μου δεν έχω και πολλές αρχές (κάτι μέσες μόνο και ήδη ένα τέλος).
Τεσπα. Mία από τις αρχές μου είναι να μην μιλάω σε κανέναν στα super market.
Ειδικά στα ταμεία. Ποτέ και σε κανέναν.
Όχι από λόγους σνομπισμού. Απλά οι συζητήσεις στην ουρά του ταμείου νομοτελειακά έχουν δύο πιθανά αποτελέσματα. Ή θα πρέπει να δώσεις την σειρά σου σε κάποιον ή θα πρέπει να μπείς στο λούκι να συμφωνείς ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ, δεν είμαστε λαός εμείς (ενώ στην Γερμανία μπλα μπλα μπλα).
Ακολουθώ λοιπόν δύο τεχνικές για να μην ΜΕ σπάν τα @ρχίδι@ για να μην ΜΕ μιλάνε.
α) κάνω τον ξένο (το κακό είναι ότι εγώ πίστευα ότι έκανα τον Σουηδό, το φιζίκ μου όμως με πρόδωσε και οι άλλοι με περνούσαν για οικονομικό μετανάστη οπότε θεωρούσαν ότι δικαιωματικά έπρεπε να ΜΕ πάρουν την σειρά)
β) κάνω τον κουφό. Όταν το κάνω αυτό κουτσαίνω και ελαφρά για καλύτερο εφέ. (ο συνδυασμός κουφός+κουτσός είναι ακαταμάχητος στις ουρές (όπως και στα λεωφορεία).
Σήμερις την πάτησα.
Περίμενα στην ουρά η οποία είχε κολλήσει ένεκα που η κοπελίτσα στο ταμείο ήταν καινούργια και τα είχε ελαφρώς θαλασσώσει.
Πίσω μου ένας 55άρης φαλακρός, ένα υβρίδιο αρσιβαρίστα με ταβερνιάρη του οποίου ο σκεμπές προπορευόταν αρκετά από το υπόλοιπο σώμα.
Πάνω στο δίλεπτο αναμονής άρχισε να φορτώνει και να φωνάζει τύπου Τι θα γίνει ρεεεε;, Έχουμε και δουλειές, Άντε ρε μιά ώρα. Τέτοια.
Το πρόβλημα ήταν ότι στο τέλος της διαδρομής “στόμα που φωνάζει+σκατοκοιλιά” ήμουν εγώ και τα αυτιά μου.
Μετά από λίγο γυρνάω και του λέω όλο γλύκα:
Τι θα γίνει ρε μεγάλε; Μας έχεις πάρει τα αυτιά.
Τι θες να γίνει σε αυτό το μπουρδέλο που ζούμε; ΜΕ απαντάει.
και πάνω που περιμένω να πει ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ (να πανηγυρίσω και εγώ σαν μπλόγγερ), γυρνάει και ΜΕ λέει:
Αλλά ξέρω εγώ ποιός φταίει!!!
(όπα λέω από μέσα μου)
Αυτοί οι ΠΑΣΟΚοι φταίνε που δεν δουλεύουν επίτηδες λόγω των εκλογών για να αγανακτήσει ο κόσμος!!!
ΘΕΟΣ ΛΕΜΕ
Στο τιμόνι που βαστάω…
(Λέμε τώρα)
κατιτίς του λείπει ε;
Ούτε τιμόνι ούτε πεντάλ
Κλείστε τα μάτια τώρα και ονειρευτείτε…
ο Έλλην ο σωστός ο Large ο πρόστυχος οδηγάει.
Σαγιονάρα, σταυροπόδι (ένεκα η έλλειψη πεντάλ), στο αριστερό φραπεδιά (τι φραπεδιά ρε μεγάλε φρεντουτσίνο λέμε) στο δεξί με το joystick κομπολόι και στο 18.000 watt ηχοσύστημα, Μαζωνάκης.
Μεγάλες στιγμές στις Ελληνικές αουτοστράντε!!!
(και στο τέλος της εκδρομής τα στατιστικά)
