INDIBLOG
αρχή ινδίκτου

Jimi Hendrix 1942-1970

Σαν σήμερα πέθανε ο άνθρωπος που πήρε την μουσική την αποδόμησε και την πήγε στα αστέρια (ή στον διάολο, τι διαφορά έχει; )

Μετά τον Χέντριξ τίποτα δεν είναι ίδιο.

Jimi Hendrix – All Along The Watchtower Live! Isle Of Wight

14 Responses to “Jimi Hendrix 1942-1970”

  1. Πέρασαν τόσα χρόνια;

    Καλά λένε ότι μερικοί άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ…

    Καλημέρες!

    νατασσάκι - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 8:23 πμ

  2. Καλημέρα Νατάσα.
    Και μένα μου ήρθε λίγο κάπως σήμερα όταν θυμήθηκα ότι στα 20 χρόνια από τον θάνατο του είχα κάνει αφιέρωμα στο Romance που δούλευα τότε. (πέρασαν άλλα 18 χρόνια!!!) :-(

    indictos - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 8:33 πμ

  3. Οταν ακούς το Purple Haze…τι αξία έχουν τα μνημόσυνα !

    Σε λέω την καλημέρα μου και την κάνω με ελαφρά !

    Tsouxtra - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 9:24 πμ

  6. αυτό το “στον ουρανό ή στο διάολο” τα λέει όλα! θυμάμαι όταν παίχτηκε πρώτη φορά στο Γουντστοκ – νομίζω στην ΕΛΛΗ ή στην ΟΠΕΡΑ – και τον είδα …
    σίγουρα με κάποιον ειχε κάνει τη συμφωνία του το παλικάρι/ με το θεό η το διάολο δεν έχει σημάσία!
    http://www.u-hoo.gr/gianniskafatos

    Giannis Kafatos - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 9:40 πμ

  7. Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά όταν τον πρωτακούς, στο μυαλό σου μπαίνουν διάφορες σκέψεις για το αν όντως υπάρχει κάτι παραπάνω εκεί έξω.
    Καλό Κακό, δεν έχει σημασία…

    indictos - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 9:46 πμ

  8. fly on little wing…

    το κομμάτι που δεν μπορεί άλλος κιθαρίστας να παίξει (άντε ο SRV…)

    RIP

    Green Onion - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 10:01 πμ

  10. Να πω την αμαρτία μου προτιμώ το little wing από τον Στιβάκο (μη βαράτε)…

    Κατά διαβολική σύμπτωση (…) χθες έβλεπα το “white men can’t jump” και σε ένα σημείο ο Χάρελσον βάζει Jimi στο κασσετόφωνο και λέει: ” why Jimi? because i like listening to him”. Και του απαντάει ο Σνάιπς: “You don’t ‘listen’ to Jimi, you must HEAR Jimi”…

    Αυτά είναι…

    kostasK - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 11:10 πμ

  11. KostasK η επιλογή μεταξύ Jimi και SRV (τρομαχτικοί και οι δυο) είναι απολύτως θέμα γούστου. Απλώς αυτό το feel που έβγαζε ο Jimi ειδικά στην εισαγωγή του κομματιού μου σηκώνει κάθε φορά τις τρίχες :)

    Green Onion - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 11:49 πμ

  12. Δε θα διαφωνήσω, είναι σα να διαλέγεις ανάμεσα σε ένα χρυσό βραχιόλι και ένα χρυσό κολιέ. Ποια η σημασία? ούτως ή άλλως και τα δύο από χρυσό είναι όταν τα λιώσεις…

    (πως τα λέω έτσι ο πο..στης όμως, ε?)

    kostasK - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 11:59 πμ

  13. Δεν συγκρίνεται με τίποτα ο άνθρωπος… Όχι μόνο εφηύρε καινούριους ήχους, χροιές και ηχοχρώματα, αλλά και τα ενσωμάτωσε στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη μουσική. Οι συνθέσεις του είναι εξίσου σημαντικές με τον τρόπο που έπαιζε κιθάρα. Δεν μιλάμε μόνο για τον τρόπο που χτυπά τις χορδές αλλά για την μοναδική ερμηνεία και την ηχητική εμπειρία που δημιουργεί.
    Δεν ήταν μόνο μπροστά από την εποχή του: είναι μπροστά από την δική μας!

    aerosol - Σεπτεμβρίου 18, 2008 at 2:59 μμ


Leave a Reply