Thanx, but No Thanx

Η φίλη μου η Νατάσα με κάλεσε σε ένα παιγνίδι όπου πρέπει να γράψεις κάτι με το χεράκι σου, να το σκανάρεις και να το ποστάρεις.
Λοιπόν, έχω να δηλώσω ότι ο γραφικός μου χαρακτήρας είναι ντροπή γιά την ιστορία του πολιτισμού του ανθρώπου. Η μεγάλη ιστορία της εξέλιξης από τον Homo erectus ακόμα, μέχρι την κοινωνία του διαδικτύου διακόπτεται όταν κάποιος διαβάσει ένα χειρόγραφο μου. Όχι τόσο για τις μπούρδες που γράφω αλλά λόγω των άθλιων γραμμάτων που κάνω, τόσο άθλια που κάνουν τα γράμματα στις ιατρικές συνταγές να φαίνονται σαν έργα καλλιγραφίας.
Πρώτα από όλα σπάνια μπορώ να καταλάβω τι γράφω έτσι και περάσουν λίγα λεπτά απο την στιγμή που το έγραψα. Έχω την εντύπωση ότι ούτε φαρμακοποιός δεν τα καταφέρνει. Δεν είναι μόνο που χρησιμοποιώ Ελληνικούς και Λατινικούς χαρακτήρες ταυτόχρονα, το ότι ξεχνάω ολόκληρες λέξεις, ότι η ορθογραφία μου βγάζει tilt τους ορθογράφους του Word και του Mozilla (συνήθως δεν μπορούν ούτε κατά προσέγγιση να καταλάβουν ποιά λέξη εννοώ) είναι ότι τα γράμματα μου είναι απειροελάχιστα. Σου χωράω άνετα σε μιά Α4 10 τυπωμένες σελίδες. Γράφω στα περιθώρια, έξω από τις γραμμές, πάνω σε άλλες λέξεις που, άγνωστο πως, εμφανίζονται εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα κλπ. Χάλια λέμε. Κάποιοι φίλοι μου πιστεύουν ότι τα πληκτρολόγια ανακαλύφτηκαν για να μην υποφέρουν όσοι προσπαθούν να διαβάσουν κάτι δικό μου.
Από την γραφή μου εύκολα βγάζει κανείς συμπεράσματα και για την ψυχοσύνθεση μου.
Είμαι λοιπόν βιαστικός, τσαπατσούλης, ακατάστατος, απείθαρχος.
Το πως γράφει κανείς είναι πολύ κοντά στο τι είναι. Γιαυτό και ΔΕΝ θέλω να ανεβάσω ένα γραπτό μου στο διαδίκτυο. Παρόλο που έχω βάλει την Φωτογραφία μου (με δύο κλικ μέσα από το μπλόγκ είναι εύκολο να την βρείτε) βάζω πάντα λινκ όπου τύχει να γράψω επωνύμως και κάθε μέρα καταθέτω σκέψεις και συναισθήματα εδώ μέσα, το να ανεβάσω τον γραφικό μου χαρακτήρα είναι μεγάλη έκθεση (περισσότερη από όση θέλω, τέλος πάντων) γιαυτό Νατάσα μου δεν θα σου κάνω το χατίρι. Σ’ ευχαριστώ πολύ πάντως.