Kurt Cobain 1967 – 1994
“It’s better to burn out than fade away”
Αφήνοντας ένα σημείωμα με τον καταπληκτικό αυτόν στίχο του Neil Young, ο Kurt Cobain σαν σήμερα αποφάσισε να δώσει τέλος στην ζωή του.
Ο άνθρωπός που νεκρανάστησε το ροκ, τα μαλλιά και τις κιθάρες δεν άντεξε το βάρος που τα Μέσα του επέρριψαν σαν Νέο Μεσσία (κάποιοι τον αποκάλεσαν Τζον Λένον του grunge και άλλοι ηγέτη της Generation X)
Παρόλο που εκείνη την εποχή τα μουσικά μου γούστα ήταν μακριά από αυτήν την μουσική σκηνή, η αυτοκτονία του με συγκλόνισε. Τόσο το γεγονός ότι ήταν (παρά ένα χρόνο) συνομήλικος μου, όσο και το ότι οι μουσικές του επιρροές ήταν πολύ κοντά στις δικές μου με έκανε να νιώσω πολύ κοντά του.
Και μόνο το γεγονός ότι όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Ευρώπη ζήτησε για Support group τους αγαπημένους μου Television Personalities έφτανε.
Το τραγούδι που ακολουθεί είναι από τον δίσκο έκπληξη που έβγαλαν οι Nirvana από την εκπομπή του MTV Unplugged

Loading...
[...] While Supplies Last – Refurbished Apple products while they last. put an intriguing blog post on Kurt Cobain 1967 – 1994Here’s a quick excerpt [...]
Media Districts Entertainment Blog » Kurt Cobain 1967 - 1994 - Απριλίου 5, 2008 at 1:18 μμ
Ωραίο κομμάτι. Τι είναι;
hal 9000 - Απριλίου 5, 2008 at 1:59 μμ
ΘΕΟΣ (από τα λίγα -νεότερα- συγκροτήματα που ξέρω και ΜΕ αρέσαν/ουν)
meniek - Απριλίου 5, 2008 at 2:42 μμ
Εγώ θυμάμαι ότι ήμουν στο σχολείο όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του (sorry Indie για το ηλικιακό καρφί
) και επικράτησε ένας ψιλομαρασμός. Κεφάλια κάτω, 2-3 γκομενίτσες να κλαίνε, τετοια ωραία πράγματα.
Κατά τ’άλλα πάντως δεν τον θεωρώ ‘Θεό’, όπως πολλοί. Ήταν σίγουρα μια χαρισματική φιγούρα μιας μπάντας της rock σκηνής που επηρέασε – και συνεχίζει να επηρεάζει – πολλά συγκροτήματα. Αλλά πιστεύω ότι ο θάνατός του ανέβασε ασύμμετρα την φήμη του. Όπως έχει γίνει άλλωστε και σε άλλες περιπτώσεις, όπως του Morisson, του Curtis κ.α.
Σόρυ αν γίνομαι κυνικός, αλλά ο θάνατος – ακόμη περισσότερο ο τραγικός θάνατος, όπως μια αυτοκτονία – είναι το καλύτερο marketing στη μουσική. Δε θυμάμαι σε ποια ταινία το λέει κάποιος: ‘Σκοτώνεσαι μια ζωή για να πουλήσεις δίσκους και τελικά πουλάς μόνο όταν σε σκοτώσουν πραγματικά’
Υ.Γ. Το τραγούδι είναι το ‘A man who sold the world’, μια (πολύ καλή) διασκευή των Nirvana στο τραγούδι του David Bowie.
kostasK - Απριλίου 5, 2008 at 3:01 μμ
hal 9000 χαχαχαχαχα.
Πολύ καλό!!!!
Ινδικτε σαν πολλά κοινά δεν βρίσκεις με αυτόν?
Ξεχασες το χρωμα μαλλιών και ματιών
αλμυρή γάτα - Απριλίου 5, 2008 at 3:17 μμ
Hal έκτακτο έκτακτο, ΣΕ απάντησε ο ΚώσταςΚ (όχι εγώ, ο άλλος)
Καλά ΜΕΝΙΕΚ όχι και τοοοόσο νεότερο (έχει κοντά 20 χρόνια που ξεκίνησαν)
ΚώσταΚ (όχι εγώ, εσύ) δεν είσαι κυνικός. Έτσι ακριβώς είναι η ζωή.
Πατόλα αυτά από την δικιά μου μεριά τα πράγματα είναι ώς εξής.
Όταν αυτοκτόνησε ο Morison (λέξη ώς γνωστόν απαγορευμένη σε αυτό το μπλογκ) αφενός εγώ ήμουν 5, αφετέρου η εποχή ευνοούσε την δημιουργία μύθων, (σε χίππιδες απευθυνόταν άλλωστε που όσο να πείς τα είχαν και λιγάκι χαμένα). Η αλήθεια είναι πάντως ότι ο μύθος των Doors χτίστηκε πάνω στον Θάνατο του (+ στο σεξαπηλ του)
Η Περίπτωση του Curtis ήταν διαφορετική, απευθυνόταν σε τελείως διαφορετικό (πολύ πιό κυνικό και “προσγειωμένο” κοινό, ήδη είχαν καταπλήξει με την μουσική τους, ήταν γνωστά και τα ψυχολογικά του προβλήματα και η επιληψία του και από τότε λέγαμε ότι το έκανε επειδή τον παράτησε η γυναίκα του. Το ότι ήμουν βέβαια στα 15 δεν με άγγιξε τόσο, με την έννοια ότι δεν μπορούσα ακόμα να εκτιμήσω όλες τις παραμέτρους.
Η περίπτωση του Cobain πάλι ήταν η πρώτη φορά που αυτοκτόνησε κάποιος που ήταν στην ηλικία μου (τον περνούσα έναν χρόνο) είχαμε τα ίδια ακούσματα και επιρροές και έκανε με επιτυχία αυτά που κάθε ροκ πιτσιρικάς γουστάρει, Να παίζει την μουσική που θέλει να βγάζει (πολλά ) λεφτά από αυτό, να έχει θεά γκόμενα, και όλα τα ροκ & ρολλ κλισέ στον υπερθετικό βαθμό και παρόλα αυτά να τα βαριέται και να αυτοκτονεί!!!
Είναι κάπως έ;
Indictos - Απριλίου 5, 2008 at 3:41 μμ
Αλμυρή γάτα
Έτσι ακριβώς.
Indictos - Απριλίου 5, 2008 at 3:42 μμ
εγώ τον θεωρώ κορυφαίο πάντως. Σε αντίθεση με την κότα την Courtney.
Τυχαία όταν έκανα πόστ σχετικό διάλεξα το ίδιο τραγούδι και για τίτλο την πρώτη φράση του ποστ σου. Τυχαία;;;
εδώ: http://krotkaya.wordpress.com/2007/06/25/its-better-to-burn-out-than-to-fade-away/
Кроткая - Απριλίου 5, 2008 at 5:04 μμ
Τί μου τον θυμίζεις τώρα;
Ισως ο ίδιος να το είχε φαντασθεί, ίσως πάλι όχι. Γεγονός πάντως είναι ότι από την ημέρα που ο ξανθομάλλης τραγουδιστής των Νιρβάνα Κερτ Κομπέιν «πορεύθηκε την μακαρία οδό», οι μετά θάνατον «μετοχές» του ανέβηκαν κατά πολύ! Οχι ότι εν ζωή ο «ιδιόμορφος» τραγουδιστής από το Σιάτλ δεν είχε επιτυχίες· απλώς λίγο η επιρρέπειά του στα παραισθησιογόνα, λίγο το πιστόλι που έβαλε την τελεία στην επίγεια πορεία του, λίγο ο «μύθος» για το πώς πρέπει να ζουν οι ροκ αστέρες («Φρόντισε να πεθάνεις νέος ώστε να σε θυμούνται για πάντα»!), η συνταγή της επιτυχημένης δημοσιότητας είχε αποδώσει.
Κάθε φορά που ένας λαοφιλής καλλιτέχνης «αποδημεί εις Κύριον», τα πολυπληθή κλαμπ των θαυμαστών του επιζητούν την ύστατη παρηγοριά μέσα από τα αφιερώματα στα κανάλια, στα περιοδικά και στα βιβλία – ντοκουμέντα. Το ίδιο συνέβη και με τον Κερτ Κομπέιν καθώς ο «μύθος» του μπορούσε να τροφοδοτήσει δεκάδες πλοκές και εξιστορήσεις. Μάλιστα, ο κανόνας λέει ότι όσο πιο αντισυμβατικός είναι ο τρόπος ζωής ενός «αστέρα», τόσο πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες κατασκευάζονται. Οι ίντριγκες και τα πάθη είναι ίσως ο καταλληλότερος οδηγός αρκεί να μην υπάρχουν αντιρρήσεις από την πλευρά των οικείων του…
Δεν ξέρω αν αυτό το παιδί – γιατί παιδί ηταν – αξιζε τόσο πολυ να φύγει από δω. Βέβαια κι εμείς που μενουμε, ειναι ένα ερώτημα, αλλά στο κατω κάτω προσπαθούμε για κάτι..
ritsmas - Απριλίου 5, 2008 at 5:10 μμ
Συμφωνώ κι εγώ σε όλα. Συμφωνώ γιατί στέκεσαι στο γεγονός της αυτοκτονίας του Cobain – και πως αυτή σε επηρέασε – και όχι στη θεοποίησή του για αυτόν τον λόγο.
Όσον αφορά τον Curtis δεν θα ήμουν από τους μεγαλύτερους φαν του αν τον έβαζα στο ίδιο σακούλι με τον ‘άλλον’ (είδες?δεν είπα το όνομά του). Άσε, που αν κάποιος άκουγε προσεχτικά τους στίχους των Joy Division, δε θα παραξενευόταν με την αυτοκτονία του. Πραγματικά πιστεύω ότι το πρώτο πράγμα που θα είπε στον παράδεισο των μουσικών κοιτώντας προς τους κάτω, θα ήταν: “I told you so, you cunts!”
kostasK - Απριλίου 5, 2008 at 5:41 μμ
(…απευθυνόμουν στον Indie, αλλά με πρόλαβαν άλλοι)
kostasK - Απριλίου 5, 2008 at 5:43 μμ
“Να παίζει την μουσική που θέλει να βγάζει (πολλά ) λεφτά από αυτό, να έχει θεά γκόμενα, και όλα τα ροκ & ρολλ κλισέ στον υπερθετικό βαθμό και παρόλα αυτά να τα βαριέται και να αυτοκτονεί!!!
Είναι κάπως έ;”
Πολύ κάπως… το γεγονός είναι ότι για να κάνεις αριστουργήματα πολύ συχνά φτάνεις τον εαυτό σου στα όρια – και μάλλον δεν το άντεξε αυτό. Η μουσική του κληρονομιά πάντως ήταν βαριά και καλά κρατεί ακόμα.
Stratos - Απριλίου 5, 2008 at 6:55 μμ
Κροτ τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ρίτσα “Οι ίντριγκες και τα πάθη είναι ίσως ο καταλληλότερος οδηγός αρκεί να μην υπάρχουν αντιρρήσεις από την πλευρά των οικείων του…”
…οι οποίοι φρόντισαν βεβαίως να εξαργυρώσουν και την ζωή και τον θάνατο του.
KostasK το είχε πεί: I am not afraid anymore
Στρατο όντως, αν και νομίζω ότι κυρίως δεν άντεξε το βάρος των προσδοκιών που είχαν οι άλλοι για αυτόν.
Indictos - Απριλίου 5, 2008 at 8:04 μμ
Α ναι εγώ δεν μπορώ να μιλήσω για τον Κερτ. Αφού η κόρη (που εξελίχθηκε σε χεβυμεταλού και πατσατζού συνάμα) είχε γεμίσει το δωμάτιό της με τους στίχους του (τοίχοι, καθρέφτες, έπιπλα). Υπάρχει ένα τραγούδι του, δε θυμάμαι τίτλο, που όταν τυχαίνει να το ακούσω με πιάνει συνειρμικά μελαγχολία μια και οι Νιρβάνα υπήρξαν, και είναι ακόμη απ΄ότι φαίνεται, η τέλεια μουσική υπόκρουση για τα εφηβικά αδιέξοδα.
Αλλά την πιο σωστή κουβέντα την είπε η Κροτ.
Πολύ μεγάλη κότα!
skupitsa - Απριλίου 5, 2008 at 11:04 μμ
skupitsa μάλλον ναι. Τι σου κάνει η παγκοσμιοποίηση όμως ε;
(κότα ξεκότα η Χήρα, σαν ηθοποιός ΜΕ αρέσει)
indictos - Απριλίου 5, 2008 at 11:38 μμ
σαν ηθοποιος ή σαν γκόμενα;;;
χε χε χε!
Кроткая - Απριλίου 6, 2008 at 3:25 πμ
Σαν Ηθοποιός!!!
(Sid and Nancy,Straight to Hell,Feeling Minnesota , The People vs. Larry Flynt ,Man on the Moon , Velvet Goldmine κ.α.)
indictos - Απριλίου 6, 2008 at 7:14 πμ
Καλημέρα
Σαν παλιά θα εκφράσω τον θαυμασμό μου και τον N. Young ως σόλο αλλά και ως “τετράδα” καταπληκτική Crosby-Stills-Nash & Young.
Και για τον Κορμπέιν που υπήρξε και είναι ακόμη ένας burn out μουσικός και ποτέ fade away.
Vassia - Απριλίου 6, 2008 at 9:53 πμ
Καλημέρα Βάσσια.
Τεράστιος ο Young
ας τον ακούσουμε: http://www.youtube.com/watch?v=tY5×8pF512k&feature=related
Indictos - Απριλίου 6, 2008 at 11:57 πμ
Πω-πω τι μου θύμισες… εγώ τότε σπούδαζα εις τας Αμερικάς. Είχα αγοράσει το Nevermind πριν από κανα χρόνο, το είχα παίξει μέχρι που το είχα βαρεθεί, και το είχα αφήσει στην άκρη. Το βράδυ που έμαθα για το θάνατό του, έβαλα ν’ακούσω αυτό το CD για μία ακόμα φορά. (Ναι, τα χρόνια εκείνα αγοράζαμε ακόμα CD αντί να τα κατεβάζουμε.) Το έβαλα λοιπόν και έπαιξε, πολύ δυνατά, και μετά το υποτονικό “Something in the Way” ο δίσκος έφτασε στο τέλος του και επανήλθε η ησυχία της νύχτας. Δέκα λεπτά αργότερα, όπου είχα πλέον ηρεμήσει και ο νούς μου είχε πάει αλλού, ξαφνικά, ΝΑ ΚΙΘΑΡΕΣ, ΝΤΡΑΜΣ, ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΠΕΪΝ, ΑΑΑΑΑΑ! έπαθα την πλάκα μου! Ήμουν σίγουρος πως το φάντασμά του μου την είχε πέσει! Μέχρι τότε δεν είχα αφήσει ποτέ το Nevermind να παίξει μέχρι το τέλος και δεν είχα συνειδητοποιήσει πως στο τέλος του δίσκου μετά από 10 λεπτά σιγής υπήρχε ένα ακόμα “κρυμένο” τραγούδι, απ’τα πιό heavy της δισκογραφίας τους.
Διαγόρας ο Μήλιος - Απριλίου 6, 2008 at 1:56 μμ
xaxaxaxa εγώ την είχα πάθει έτσι με τον πρώτο δίσκο των Placebo, πετάχτηκα μέχρι το ταβάνι λέμε.
Τον καιρό εκείνο πάντως εμείς αγοράζαμε βινύλια (όπως και τώρα άλλωστε, όσο μπορούμε)
Indictos - Απριλίου 6, 2008 at 2:02 μμ
Να υπάρξει και κάποιος που θα πει ότι δεν άντεχε ούτε τότε, πολλώ δε μάλλον τώρα, τους Νιρβάνα (ενα αγαρμπο υβρίδιο των Κις με τους Σεξ Πίστολζ) και τον Κομπέην; Μουσικά εννοείται, έτσι; Γιατί η αυτοκτονία του είναι άλλο ζήτημα, το οποίο ωστόσο, όπως δεν αρκεί για να τον κάνει “θεό” της μουσικής, έτσι δεν μου αρκεί για να με κάνει να τους αντιπαθώ, μουσικά πάντα, λιγότερο.
Τα ίδια πράγματα με τον Κομπέην που δεν αφορούν τη μουσική (αυτοκαταστροφή, κατάθλιψη κτλ.) κάνουν τόσοι και τόσοι άνθρωποι, “ανώνυμοι”. Κι αυτό είναι το πρόβλημά μου.
ΠανωςΚ - Απριλίου 6, 2008 at 3:45 μμ
γεια σου Ινδικτε!!
Ρε συ, στο straight to hell έπαιξε η πουτ… εεεεε… σόρι, η Κόρτνει εννοούσαμε! ΟΧΙ στο Σιντ και Νάνσι.
ΤΗΝ ΜΙΣΩ
(μιλά η Φαίη) εντελώς.
Ο Κομπέιν καλός ήταν – μην τρελαθούμε κιόλας.
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ συμφωνεί με τον ΠΑΝΩΣ Κ.
…γυρίσαμεεεεεε!!!
ΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ
φαίη - γιάννης - Απριλίου 6, 2008 at 8:51 μμ
Ax..εμενα πάντα μου άρεσαν και ειδικά το Lake of fire

μαραμένα σύκα - Απριλίου 6, 2008 at 11:05 μμ
μαραμένα σύκα - Απριλίου 6, 2008 at 11:06 μμ
Φαίη & Γιάννη καλωσήρθατε!!!!
Stratos - Απριλίου 7, 2008 at 12:43 πμ
Πανως περι αυτοκτονίας συμφωνούμε,
Τους Κιςς τους είχα πάντα γιά καραγκιόζηδες οι δε πίστολς δεν είχαν ούτε την διάρκεια ούτε το εύρος της μουσικής των Νιρβάνα (με τους οποίους το ξαναλέω δεν έχω κανένα απολύτως κόλλημα)
Μαραμένα σύκα Ωραίο τραγούδι όντως
Μετεωρίτες καλώς γυρίσατε, ελπίζω να περάσατε σούπερ
Φαίη και όμως έπαιζε τσέκαρε το εδώ
http://www.imdb.com/title/tt0091954/
indictos - Απριλίου 7, 2008 at 4:37 πμ
Καλημέρα και καλή βδομάδα!
(Ίνιτ παιδί μου…βγάλε εκείνο το….σκιάχτρο από ‘κει πάνω!!! τρόμαξα πρωινιάτικα!!!)
jo - Απριλίου 7, 2008 at 8:13 πμ
Με αγάπη το τρολ σου!
(που πάω χωρίς υπογραφή!!!)
jo - Απριλίου 7, 2008 at 8:44 πμ
OK, έπαιζε
(ούτε που την θυμάμαι την παλιοκότα..)
ΤΗΝ ΜΙΣΩ ΛΕΜΕ.
Και τη θεωρώ υπεύθυνη που τα τέζαρε ο Κομπέιν, δεν κάνω πλάκα.
Πολλές καλημέρες σε όλους,
πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από καιρό-και στο internet-να πω ξανά ότι ΔΕΝ υπάρχει κράτος;
μετεωρίτης - Απριλίου 7, 2008 at 11:10 πμ
Πολύ ωραίο κομμάτι. Ήθελα νά’ξερα που πας και τα ξετρυπώνεις!
Theorema - Απριλίου 7, 2008 at 11:27 πμ
Καλημέρα Τζο, καλημέρα Φαίη
Σκιάχτρο ο Rodolfo!!!
VOTA EL CHIKI CHIKI
Φαίη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ λέω, υπάρχει όμως δουλειά
indictos - Απριλίου 7, 2008 at 11:31 πμ
Ίντι!!!!! Τι κάνεις???
(καλέ, σου είχα στείλει ένα μέηλ!!!)
jo - Απριλίου 7, 2008 at 11:33 πμ
Theorema Youtube !!! ο καλύτερος φίλος του VJ
indictos - Απριλίου 7, 2008 at 11:33 πμ
Αααααα!!! Καλώς την ΜΕτεω – Νιόπαντρη!!!
Όλα καλά???
jo - Απριλίου 7, 2008 at 11:34 πμ
Καλημέρα Ίντι. Γιατί χάθηκες; Είχα συνηθίσει σε καθημερινές αναρτήσεις. Όλα καλά;; Τα μωρά;
Γειά σου jo!
mamma - Απριλίου 8, 2008 at 9:59 πμ
INDIKTE,
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;!
ΑΝΗΣΥΧΩ…
μετεωρίτης - Απριλίου 8, 2008 at 4:05 μμ
Είναι έξι το πρωί είμαι στο μπαλκόνι και χαζεύω την βροχή και βαριέμαι φρικτά τα πάντα και μου την έχει σπάσει που όλα μου παν στραβά και δεν έχω όρεξη να γράψω το παραμικρό.
Από υγεία καλά (για όσους ανησυχούν και τους ευχαριστώ)
Indictos - Απριλίου 9, 2008 at 4:58 πμ
Ίντι καλή σου μέρα, ναι ανησυχούμε, χαιρόμαστε που είστε όλοι καλά, δεν πειράζει που δεν γράφεις αφού δεν έχεις όρεξη, θα γράψεις μόλις είσαι καλύτερα (είμαι σίγουρη ΣΕ λέω
), και η σημερινή ευχή είναι:
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!!! ΤΟ ΛΕΕΙ H JO!!!
Φιλιά και χαμόγελα (και χαμογέλα!!!)
jo - Απριλίου 9, 2008 at 7:11 πμ
η γκρινιάζεις και μην στεναχωριέσαι και μην θυμώνεις!
τίποτα δεν πάει στραβά, δες το αλλιώς ντε!!!
Кроткая - Απριλίου 9, 2008 at 11:35 πμ
Καλή σου μέρα φίλε μου….
jo - Απριλίου 10, 2008 at 7:34 πμ
Καλημέρα….
Που είσαι Ίντι μου…. Γιατί μας άφησες εδώ μόνους??? Εμένα ΔΕΝ με σκέφτεσαι καθόλου???
Που τριγυρνάω σαν την άδικη κατάρα, έρμη και μοναχή μέσα στο bloggoχωριό σας????
Έναν Ίντι είχα και ‘γω εδώ μέσα….. (γιατί άμα περιμένω απ’ την άλλη φίλη τη Meniek που μας γράφει μια φορά το μήνα – και άμα την καταλάβω και ΤΙ γράφει….- ΣΩΘΗΚΑ!!!)
Ένα θα σου πω και βάλτο καλά στο μυαλό σου:
ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ……Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ…..ΖΑΜΠΟΝ ΧΩΡΙΣ ΛΙΠΑΡΑ!!!!!!
jo - Απριλίου 11, 2008 at 7:17 πμ
jo - Απριλίου 11, 2008 at 8:11 πμ
@ Jo “έγραψες” !!!
Καλό βράδυ, και φιλιά στις γυναίκες σου, λέμε!
)
(και θα τα ξαναπούμε
νατασσάκι - Απριλίου 11, 2008 at 8:12 μμ
Περαστικά γενικώς Ιν δικτε!!!!
ritsmas - Απριλίου 11, 2008 at 10:39 μμ
Είπα απλά να πω ένα γεια. Καλημέρα!
exiled - Απριλίου 12, 2008 at 5:22 πμ
Καλησπέρα σε όλους και ευχαριστώ για το ενδιαφέρον
Θα επανακάμψουμε σύντομα
Indictos - Απριλίου 12, 2008 at 2:03 μμ
γεια σας,ειμαι 14 χρονων και για να πω την αλη8εια απο nirvana δεν 3ερο πολλα γι’ αυτο δεν μπορω ν πω αν μου αρεσαν κ.τ.λ.
για μενα σχετικα με αυτο το γεγονος(τον 8ανατο του Kurt Cobain)με συγκλονισε ενα πραγμα:…οτι την μερα που αυτοσ αυτοκτονισε γεννη8ικα εγω…πραγματικα αυτο με στεναχωρεσε…ειδικα οταν μου το ειπε ενασ φιλοσ μου που ειναι απο τουσ πιο φανατικουσ 8αυμαστεσ του…
τις τελευταιεσ μερεσ ακουσα κατι κομματια τουσ κ μου αρεσαν πραγματικα πολυ…
κ παιδια πιστευω πωσ ο Kurt Cobain ειχε καποιο ψυχολογικο προβλημμα κ αυτο το συμπεραινω απο το γραμμα π εγραψε πριν αυτοκτονισει…γιατι οπωσ και να το κανουμε ηταν διασημοσ κ η διασιμοτητα εχει κ κακεσ επιπτωσεισ στιν ζωη των αν8ρωπων…
εγω αυτο ειχα να πω…bb…φιλακια
eUaLia - Ιουνίου 7, 2008 at 8:41 μμ
Kαλησπέρα eUaLia
φοβερή σύμπτωση ε;
μου άρεσε ο προβληματισμός σου σχετικά με την διασημότητα και τις επιπτώσεις της. Όσο μεγαλώνουμε βέβαια βλέπουμε και άλλες παραμέτρους, το θέμα είναι όμως να βλέπουμε τα ΠΑΝΤΑ με κριτικό βλέμμα και να μην είμαστε φανατικοί με τίποτα, ειδικά με ανθρώπους που το μόνο που ξέρουμε είναι η δημόσια εικόνα τους.
indictos - Ιουνίου 7, 2008 at 9:17 μμ
ενταξει μπορει να μην ακουω πολυ nirvana βεβαια ο ανθρωπος ηταν φοβερος. Η πιεση που τον κατεβαλλε φαινοταν, αν εγραφε καποιος την βιογραφια πιστευω πωσ ο ιδανικος τιτλος θα ηταν “ο ανθρωπος με το κατευασμενο βλεμα” τελος μου φαινεται αρκετα παραξενο γιατι αποφασισε να πεθανει συγκεκριμενα να πεθανει στην ηλικια των 27 σαν να ηθελε να μπει στο group τον rock θρυλων που πεθαναν στα 27
george - Σεπτεμβρίου 30, 2008 at 8:33 μμ