Arizona Dream
Πήγα το μεσημέρι σε ένα (πολυεθνικό) Σούπερ Μάρκετ, από αυτά που δυό φορές την εβδομάδα γεμίζουν με διαφημιστικά φυλλάδια (και σκουπίδια) όλη την πόλη, διαλαλώντας τις προσφορές τους.
Πήγα γιατί, ένεκα που με έπιασε η Άνοιξη και στο μπαλκόνι μου γίνεται μια κοσμογονία, ήθελα να αγοράσω ένα κυπαρισσάκι που ακούει στο όνομα Αριζόνα.
Δυστυχώς πρόλαβα ένα τελευταίο, το οποίο εκτός του ότι από κάποιον είχε πέσει και ο οποίος αφού πρόχειρα το ξανάβαλε στο γλαστράκι του (σχεδόν δίχως χώμα και με τις ρίζες γυμνές), το έκρυψε δίπλα σε κάτι λάδια μηχανής, ήταν και πάρα πολύ μικρό και μάλλον γιαυτό έμεινε και τελευταίο.
“Δεν γαμείς”, είπα μέσα μου, “για 1,50 ευρώ, ας το πάρω μπας και το σώσω”. Του έδωσα και όνομα Arizona Junior (λόγω του μεγέθους του).
Πάω λοιπόν να το πληρώσω. Το συγκεκριμένο μαγαζί έχει 5 ταμεία, αλλά ΠΑΝΤΑ λειτουργεί, μόνο το ένα. Αυτό για Σάββατο μεσημέρι δεν είναι καθόλου μα καθόλου καλή ιδέα. Περιμέναμε στην ουρά 15 άτομα (εγώ δέκατος πέμπτος).
Πέντε λεπτά μετά εξακολουθούσα να είμαι δέκατος πέμπτος, μιάς και η ταμίας, είχε διπλοχτυπήσει κάτι και περιμέναμε μιάν άλλη κυρία να φέρει κάτι κλειδιά για να κάνει κάποια αλλαγή. Εν τω μεταξύ εγώ μάλωνα με την δέκατη έκτη που ήθελε να πάρει την θέση μου για να γίνει δέκατη πέμπτη, με το επιχείρημα ότι έχει μόνο δύο πράγματα. Στην παρατήρηση μου ότι εγώ έχω μόνο ένα (το Arizona Junior) μου ανταπάντησε ότι εκείνη όμως βιάζεται γιατί έχει παιδιά (όχι μαζί της πάντως, όπως παρατήρησα). Σταμάτησα να της μιλάω και ένωσα την φωνή μου με τους υπόλοιπους που φώναζαν να έρθει και δεύτερη ταμίας.
Πέντε λεπτά μετά εξακολούθησα να είμαι δέκατος πέμπτος, αλλά τουλάχιστον είχα την ελπίδα ότι θα έρθει η δεύτερη ταμίας γιατί η πρώτη πατούσε ένα κουμπί και από το βάθος ακούγονταν ένα κουδούνι που μάλλον την ειδοποιούσε.
Όταν αυτή εμφανίστηκε, ώς διά μαγείας εμφανίστηκαν στο ταμείο της δέκα άτομα από το πουθενά!!! με πρώτη πρώτη την (τέως) δέκατη έκτη, που χαιρέκακα με κοιτούσε.
Έπρεπε να διαλέξω άν θα ήθελα να είμαι δέκατος πέμπτος στην παλιά μου ουρά ή ενδέκατος στην καινούργια.
Παράτησα την Arizona Junior κάπου στο πλάι και έφυγα ηττημένος ολοκληρωτικά.
Είχε γίνει πλέον Arizona Dream (Nightmare συγκεκριμένα).
Loading...
(έχουμε κέφια που είναι το πρώτο Σάββατο που δεν δουλεύουμε, ε;
Καλά τους έκανες, κρίμα για το δεντράκι μόνο…
νατασσάκι - Μαρτίου 29, 2008 at 10:31 μμ
Θα το ξαναβρώ πιστεύω.
indictos - Μαρτίου 29, 2008 at 10:32 μμ
το κακόμοιρο το arizona dream ρε συ! δεν το λυπήθηκες? άκαρδε!
Кроткая - Μαρτίου 30, 2008 at 4:06 πμ
I Had A Dream!!!
Indictos - Μαρτίου 30, 2008 at 10:42 πμ
Κρίμα για το καημένο το δεντράκι…. Έχασε μια καλή ευκαιρία…
JO - Μαρτίου 30, 2008 at 6:54 μμ
Λίγο πιο πάνω από το συγκεκριμένο μαγαζί έχει κάτι νεκροταφεία και απέναντι πάρα πολλά θερμοκήπια που μπορείς να πάρεις φυτά χωρίς να περιμένεις σε ουρές. Αλλά άμα είσαι αμερικανοθρεμένος τέτοια παθαίνεις
tolis - Μαρτίου 31, 2008 at 10:25 πμ
Άκυρο, αυτό που ΣΕ λέω είναι δίπλα στο σπίτι μου.
indictos - Μαρτίου 31, 2008 at 10:37 πμ
Είστε καλά???
Ίντι…..Ήθελα να σε ζητήσω συγνώμη για την Παρασκευή….
(ξέρεις εσύ, μην τα λέω δημοσίως)
jo - Μαρτίου 31, 2008 at 10:51 πμ
δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε αυτιά.
Μας έχει σπάσει τα τύμπανα ένα κομπρεσέρ που σπάει ΟΛΟ μου το μπάνιο γμτ κέρατο μου μέσα.
Δεν κατάλαβα γιατί ζητάς συγνώμη, αλλά δεκτή, κάτι θα ξέρεις
indictos - Μαρτίου 31, 2008 at 10:59 πμ
Ξέρω – ξέρω, και ‘συ ξέρεις!!!
Η ΥΓΕΙΑΑΑΑΑΑ ΛΈΩΩΩΩΩΩ, ΚΑΛΑΑΑΑ!!
jo - Μαρτίου 31, 2008 at 11:03 πμ
Καλά καλά (πονάνε ΚΑΙ τα μυαλά μου βέβαια αλλά ΟΚ)
indictos - Μαρτίου 31, 2008 at 11:27 πμ