The Stars We Are

Καλημέρα,

και γ@μώ τις μέρες σήμερα.

Μούχλα, ψύχρα υγρασία και εκείνο το ψιλόβροχο, που πιό πολύ μοιάζει με σπρέι παρά με βροχή. Ο αγαπημένος μου καιρός δηλαδή, με την μόνη διαφορά ότι είμαι χάλια άρρωστος και δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ.

Θέλω παρόλα αυτά να κάνω μιά αφιέρωση (την είδα λίγο ραδιοφωνικά σήμερα) στην φίλη μου την Νατάσα.

Το Stars Die από τους Porcupine Tree να το έχει να το ακούει με τον ΑστερΆκη της όταν θα ξαναπάει στο βουνό να δεί τα άστρα.

The moon shook and curled up like gentle fire
The ocean glazed and melted wire
Voices buzzed in spiral eyes
Stars dived in blinding skies

Stars die. Blinding skies.

Tree cracked and mountain cried
Bridges broke, window sighed
Cells grew up and rivers burst
Sound obscured and sense reversed

Idle mind and severed soul
Silent nerves and begging bowl
Shallow haze to blast a way
Hyper sleep to end the day

και για μέχρι να φύγουν τα σύννεφα