Δεν ξέρω αν αυτή είναι η Νόσος των Χοίρων, των Χήρων, των Ζωντοχήρων ή των προχείρων, ξέρω όμως ότι με έχει τσακίσει.
Από την Πέμπτη είμαστε άρρωστοι οικογενειακώς, όχι όλοι μαζί αλλά με την σειρά. Από χθές είναι η σειρά μου. Δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου.
και σαν να μην έφτανε αυτό την Παρασκευή κάηκε ο ενισχυτής στο μαγαζί που έπαιζα, το Σάββατο σε άλλο μαγαζί κολλούσε η σιντιέρα και χθες πάνω σε μια αλλαγή με χτύπησε το ρεύμα (μούδιασα ολόκληρος λέμε)
και σαν να μην έφτανε αυτό έρχονται και με ζητάν διάφορα (τις προάλλες με ρώτησε μια κοπελίτσα τι ώρα ξεκινά το λαϊκό πρόγραμμα!!! Και όταν βεβαιώθηκα ότι κανένας δεν ΜΕ κάνει πλάκα με ξαναρώτησε εάν μπορώ να βάλω κανένα τσιφτετέλι)
και σαν να μην έφτανε αυτό έμαθα ότι η κολλητή μου πήγε στο Παρίσι και επισκέφτηκε τον τάφο του…Jim Morrison (τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα)
και σαν να μην έφτανε αυτό φέτος δεν είμαι σημαντικός για την Θεσσαλονίκη (πέρυσι ήμουν σημαντικός Νο 42 για την Athens Voice και λίγο πιό σημαντικός για την Lifo και λίγο πιό ασήμαντος για το FAQ)
δεν πειράζει, έστω και μέσα από την αφάνεια και από την αρρώστια θα συνεχίσουμε την κοινωνική μας προσφορά και τον αγώνα ενάντια στην μπουζουκοποίηση, τους Doors, τους James και υπέρ του Ppsomiades 4 President
(υγ. Σορυ Γάτα, ήταν το πιό αστείο που μπορούσα να γράψω )
Γενικά δεν βλέπω τηλεόραση. Την ημέρα τουλάχιστον.
Το βράδυ μετά την δουλειά βλέπω ντοκιμαντέρ ή καμιά ταινία και κυρίως βλέπω telemarketing για τα οποία θα ανεβάσω στο μέλλον άλλο ποστ γιατί τα telemarketing είναι μια ξεχωριστή μορφή τέχνης και τους αρμόζει ειδικό ποστ.
Αυτό που σίγουρα δεν βλέπω είναι σήριαλ.
Δεν θυμάμαι ποτέ μέρα και ώρα μετάδοσης, άσε που λόγω της βραδινής δουλειάς δεν θα μπορούσα έτσι και αλλιώς.
Τα τελευταία χρόνια βέβαια έχω λύσει το πρόβλημα γιατί τα κατεβάζω και τα βλέπω (αν και συνήθως ΔΕΝ τα βλέπω επειδή ξεχνάω ότι τα κατέβασα)
Anw εδώ και δύο μέρες κόλλησα με το The Big Bang Theory
Κλασική κωμωδία καταστάσεων (sitcom που λέμε στο εξωτικό Ντεπώ), με τα κλασικά προβλήματα συγκατοίκησης, τις γνωστές Αμερικανιές περί έρωτα και σεξ κλπ.
Η υπόθεση έχει ως εξής.
Μιά (ωραία) ξανθιά, επίδοξη (αλλά μη ταλαντούχα) ηθοποιός που εργάζεται σαν σερβιτόρα, μετακομίζει δίπλα σε δύο ερευνητές φυσικούς και μπαίνει στην παρέα τους η οποία συμπληρώνεται από δύο ακόμα σπασίκλες (nerds ο.π.). Προβλήματα συνεννόησης, υπερβολές, ολίγον από σεξ κλπ.
Καλό.
Κόλλησα και τις τελευταίες 48 ώρες είδα 40 επεισόδια (Χ21,5′ το καθένα= 14,33333333 ώρες)
Το βλέπω στο λαπιτόπι και μάλλον δίνω ένα ψιλογελοίο θέαμα γιατί κυκλοφορώ στο σπίτι με το μηχάνημα αγκαλιά και επειδή λόγω κρύου καπνίζω στον απορροφητήρα έχω και το άγχος μην τυχόν και ανάψω κανά μάτι της κουζίνας και το λοιώσω.
Γιατί κόλλησα;
Γιατί μαθαίνω πράγματα για τον εαυτό μου!!!
Μετά ας πούμε από 44 χρόνια κατάλαβα ότι δεν αρέσει σε κανέναν να του λες την ώρα που ψωνίζει τομάτες ότι η τομάτα δεν είναι λαχανικό αλλά φρούτο (το αντίθετο δλδ με την φράουλα). Το κάνω πάντα.
Τώρα κατάλαβα ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν.
Όπως δεν ενδιαφέρουν κανέναν τα συστατικά, η ιστορία και η προέλευση κάθε προϊόντος, η στατιστική, η σωστή θέση καθίσματος, η σειρά που κάποιος τρώει το φαγητό του, η σωστή σύνταξη, η ακρίβεια στον ορισμό των πραγμάτων κλπ.
Πραγματικά διαφωτιστικό.
ΜΕ έχει ανοίξει νέους δρόμους.
(να θυμηθώ να τραβήξω μιά κατάθλιψη μετά)
Έχω άλλα 8 επεισόδια να δω.
Τα λέμε στο τέλος.
Πάντα η πιο δύσκολη μέρα μου ήταν η Κυριακή.
Για πολλούς λόγους.
α) είμαι Ηρακλής. Καταλαβαίνετε.
β) έχω δουλέψει σχεδόν όλες τις Κυριακές από το 1989 και μετά.
γ) Η Κυριακή είναι συνήθως μετά το Σάββατο, το Hangover του οποίου ως γνωστόν δεν παίζεται.
και δ) είμαι Πατέρας.
και κάποιος αποφάσισε ότι η τιμωρία του να είσαι Πατέρας είναι να πρέπει να ξυπνάς Κυριακή μέσα στα άγρια χαράματα, να πλυθείς, να ντυθείς, να ντύσεις/ταΐσεις/μαλώσεις τα παιδιά, να φορέσεις ένα ψεύτικο χαμόγελο, να φας ένα κουτί μέντες για να μην βρομάει το αλκοόλ του Σαββατόβραδου, να φας ένα κουτί ασπιρίνες για να καταλαγιάσει ο πονοκέφαλος και να πας να κλειστείς σε ένα θέατρο με άλλα 200 παιδάκια που τσιρίζουν για να δείς παιδική παράσταση.
Αν με είχαν προειδοποιήσει για αυτά δεν θα είχα κάνει σεξ ΠΟΤΕ στην ζωή μου. Το πολύ πολύ να έγραφα τπτ στίχους και να γινόμουν ο Νέος Morrissey
Δεν ήξερα όμως.
Γαμάτε μας λέγανε.
Άντε τρέχα τώρα να ακούς πρωϊνιάτικα διάφορους τύπους να τσιρίζουν, ότι είναι κακοί δλδ, να γελούν υστερικά, ότι αυτό τώρα είναι αστείο, τα παιδάκια από κάτω να κλαίνε στις τσιρίδες, να ουρλιάζουν στα “αστεία” και εσύ σιωπηλά να υποφέρεις.
Έχοντας λοιπόν δημιουργήσει μιά μικρή παράδοση από χάλια θεατρικές παραστάσεις, μάπα κουκλοθέατρα και αμφιβόλου αισθητικής θέατρα σκιών, ξεκίνησα με μισή καρδιά πριν δύο Κυριακές για το Αριστοτέλειο για να δώ την παράσταση του Νέου Θεάτρου Θεσσαλονίκης, Η Κούλα η Κατσικούλα & το Κλεμμένο Τραγούδι του Ευγένιου Τριβιζά.
ΕΚΠΛΗΞΗ!!!
Τίποτα από αυτά που είχα στο μυαλό μου δεν ίσχυσε στην παράσταση που είδα.
Πολύ γέλιο, φοβερή μουσική και χορευτικά, ωραίες και κεφάτες ερμηνείες, όλα καλοδουλεμένα και με σεβασμό τόσο απέναντι στα πιτσιρίκια όσο και στους γονείς. Να μην θέλεις να τελειώσει αυτό που βλέπεις.
Πέρασα εξαιρετικά!!!
Τα κορίτσια ξετρελάθηκαν και το κλίμα στην, ασφυκτικά γεμάτη, αίθουσα του Αριστοτέλειου ήταν σούπερ.
Το μόνο κακό είναι ότι το Τραγούδι της Κούλας (το κλεμμένο ντε) είναι τόσο κολλητικό που εξακολουθώ να το έχω στο μυαλό μου δεκαπέντε μέρες μετά και ενίοτε να το τραγουδάω κιόλας (πράγμα που δεν βοηθά στο hard rock image μου βέβαια).
ΕΔΩ είναι η σελίδα του Νέου Θεάτρου και έχει βίντεο κλιπ της παράστασης για να έχετε μιά μικρή ιδέα.
Επειδή αποφάσισα να ανεβάσω το επίπεδο του Indiblog (και μόνο του Indiblog, για το δικό μου επίπεδο χέστηκα μετά συγχωρήσεως) βρέθηκα χθες (ψες) σε μια βραδιά ποίησης.
Ακολουθεί μικρό απόσπασμα.
. Read the rest of this entry »
Πιθανότατα οι μη παντρεμένοι να μην ενθουσιαστούν.
Πιθανότατα οι αναγνώστριες να τα πάρουν στο κρανίο.
Εγώ πάντως το είδα και γέλασα πολύ και το ανεβάζω σούμπιτο.
.
)
